Het geheugenspel

Auteur : Nicci French

Een literaire thriller, schrijven de recensenten, over twee families en hun verborgen geschiedenissen. Op een koude herfstmorgen wordt in de tuin van een landhuis ergens in England het lichaam opgegraven van de 16-jarige Natalie Martello, de jongste dochter van de familie die al 25 jaar vermist werd. Iemand van de familie -ze is vermoord- moet de misdaad gepleegd hebben, zo wijst het onderzoek uit. Maar wie van deze liefelijke familie zou dat kunnen gedaan hebben en vooral waarom ? Beetje bij beetje komt de aap uit de mouw, of toch niet ?

Een thriller zou ik het niet onmiddellijk noemen, eerder een intelligent plot dat langzaam ontrold wordt. Je voelt echter wel aan dat het werk voor een deel door Nicci Gerrard en afzonderlijk door Sean French werd geschreven: het  ene hoofdstuk is al boeiender dan het andere, om maar te zeggen dat er wat ‘trage’ passages tussen zitten. Al bij al blijft het een goed verteld verhaal voorzien van de nodige uitdieping van de hoofdrolspelers.
Tip: noteer eventueel in het begin de familiebanden tenzij je over een ijzersterk geheugen beschikt (of is dit misschien een dubbele bodem voor 'het geheugenspel' ?)

JPod

Douglas Coupland

Wie ooit met veel plezier de dagboeken van Adrian Mole las, vindt hier een modernere en volwassener variatie op, toch wat de sfeer betreft.
Jpod is een afdeling van een bedrijf waar ze spelletjes voor computers maken. Ieders achternaam begint er met een J, vandaar de naam. Iedereen in Jpod is op zijn minst gestoord, volgens een van hen zijn ze allemaal licht autistisch en met zeden en regels nemen ze het niet zo nauw. Ze houden zich met vanalles bezig, maar zo min mogelijk met dat waarvoor ze betaald worden. Het boek staat dan ook vol met spam, spelletjes en andere onzin.
De andere personages in het boek zijn ook al niet beter.
Ook de auteur maakt een paar keren zijn opwachting in het boek en eerlijk is eerlijk, ook voor zichzelf is hij niet mild. Je komt wel te weten hoe hij tot het idee voor dit boek gekomen is,(al heb ik er zo mijn bedenkingen bij).

Het is een heel grappig boek, een karikatuur van een tijd en mentaliteit, maar hoewel de personnages een aantal dingen doen die niet door de beugel kunnen blijf je ze sympathiek vinden.

De pilaren van de aarde

voorheen :"De kathedraal"

auteur: Ken Follet

Engeland in de twaalfde eeuw. Terwijl burgeroorlogen het land verscheuren en hongersnood welig tiert, komen in Kingsbridge de levens van vier mensen samen in de bouw van een kathedraal die de eeuwigheid moet trotseren.
Prior Philip voelt zich geroepen een kathedraal te bouwen die God zal eren en Kingsbridge welvaart zal verschaffen.
Tom Builder slaat met prior Philip de handen ineen om de kathedraal te bouwen.
Jack is een geniale jongen die uit zijn hoofd de meest elegante bouwwerken op kan tekenen.
Aliena is de dochter van een graaf, maar als haar vader de verkeerde kandidaat voor de troon steunt, stort haar veilige wereld ineen.
Terwijl de hoge adel en geestelijken vechten om de macht, moeten de burgers zien te overleven in een maatschappij waarin de regels telkens veranderen, maar waarin een kathedraal eeuwig is.
De verwezenlijking zal veertig jaar duren; terwijl de burgeroorlog in volle hevigheid woedt en het winnen van grondstoffen zeer moeilijk is, verrijst ondanks alles een schitterend bouwwerk.

De Pilaren van de Aarde is een dik boek, maar dat geeft niet, want dan kan je er des te langer in lezen. Op een heel mooie en kleurrijke manier wordt het leven van de gewone man geschilderd in het Engeland van de 12e eeuw. Het harde leven, de corruptie en het machtsmisbruik van diegenen die zich hoger van stand voelen.

Er is blijkbaar nog een vervolg: Brug naar de hemel. Ideaal voor deze koude winterdagen