Een vrouw pleegt zelfmoord in een zomerhuis in þingvellir, Ijsland. Klaar, niks abnormaal, niks verdacht. Toch knaagt er iets bij Inspecteur Erlendur, zeker nadat een goede vriendin van de vrouw hem ervan overtuigd dat het niks voor Maria was om zelfmoord te plegen, zelfs al was ze zwaar depressief geworden na de dood van haar moeder. Omdat er verder niet zoveel werk is op het politiebureau -het is tenslotte Ijsland-, besluit Erlendur om toch minstens na te gaan waarom Maria zo bang was voor het donker en waarom ze zo geobsedeerd was door de dood en vooral waarom ze zelfmoord pleegde (er was geen afscheidsbrief).
Gaandeweg komt er een en ander boven water en blijkt dat er wel meer aan de hand was dan je op het eerste zicht zou denken.
Ik ben al lang geen fan meer van thrillers, al heb je af en toe een (goede) uitzondering en dit is er een van. Als je zoekt naar actie en veel bloederige details, dan moet je dit boek niet lezen, maar als je naar een meer psychologische benadering en een gedegen onderzoek naar achtergronden zoekt, ben je met dit boek aan het juiste adres. Het genre wordt omschreven als literaire thriller en Indridason heeft al verschillende prijzen gewonnen met zijn boeken.
