De nevelen van Avalon

Auteur Marion Bradley
Deze trilogie bevat 3 boeken:

Boek 1 Vrouwe van Avalon – Marion Bradley
Deze roman brengt in drie delen, verspreid over de eerste 5 eeuwen van onze tijdrekening. de (fictieve) geschiedenis van Avalon (ergens in Zuid England-Wales), zonder dat de drie delen iets met elkaar te maken hebben behalve dan dat het over verscheidene geslachten priesteressen en druïden gaat.. De verhalen gaan voornamelijk over de (gehate) Romeinse overheersing en de wil om te overleven in de oude tradities. Zoals Jane Auel met de “Aardkinderen”, schildert Bradley een historisch decor (dat waarschijnlijk geschiedkundig correct is) maar waar de personages en het plot fictief is. Interessant om te lezen hoe de Romeinse beschaving in elkaar zat. Anderzijds moet je als lezer wel willen meegaan in de fantasie van de schrijfster dat de (heilige) hoofdrolspelers met gemak kunnen gedachten lezen en zich verplaatsen naar andere werelden. Meestal kan het boek begeesteren, maar soms zijn de heilige rituelen wat ver uitgesponnen – 495 blz.

Boek 2 Het huis in het woud Avalon – Marion Bradley
Deze roman speelt zich af voorafgaandelijk aan de “Vrouwe van Avalon” ten tijde van de Flavische dynstie (1e eeuw) en is eigenlijk een vierde deel ervan zij het dan, dat het verhaal het hele boek beslaat. (vond ik beter dan de “Vrouwe van Avalon”) - 472 blz.

Boek 3 De Nevelen van Avalon – Marion Bradley
We springen eeuwen vooruit in de tijd en belanden bij de ridders. In de “Nevelen” wordt de Koning Arthur sage vertelt vanuit het standpunt van de vrouwen van Avalon, Het is niet een vervolg van Bradley’s vorige romans. Het gaat voornamelijk over de teloorgang van de druïdenleer door de fanatieke opkomst van het christendom.
Indien dit bijzonder lijvig boek (950 blz) was ingekort met een paar honderd bladzijden had dit misschien een meesterwerkje kunnen geworden zijn. Er zitten een paar langdradige scènes in om deze saga echt vlot en boeiend te maken. Niet dat het boek slecht is, zeker niet. Je blijft maar lezen om te weten hoe het zal eindigen, het is echter niet zo meeslepend als bijvoorbeeld Isabelle Allendes werk (gelezen 05.2009)