Roos Boum
Een autobiografische roman over hoe het is op te groeien met een moeder die Münchhausen by proxi heeft.
Altijd is Roosje ziek, tenminste volgens haar moeder. Ze is zwak, te klein, zo bleek, "valt" een keer tegen een kokend hete kachel. Roosje mag vaak niet naar school, moet steeds weer naar de dokter, samen met haar moeder, die het dan vooral spannend en leuk vindt als haar dochtertje wordt doorverwezen naar specialisten en een ziekenhuis. Moeder speelt voor de buitenwereld de perfecte, bezorgde mama die toch moedig zoveel tegenslag met haar enige kindje te verwerken heeft. Ze verwerft ook veel sympathie als blijkt dat Roosje een afweertekort heeft en jong zal sterven. Het is enkel aan mama te danken dat Roosje niet sterft op 6, 8, 10, of 12-jarige leeftijd. (totaal verzonnen natuurlijk, maar niemand, ook de vader of Roos niet, weet dat)
Roos zelf krijgt geen aandacht van haar moeder, tenzij er publiek is, wordt altijd verweten dat de bevalling bijna haar moeders leven kostte (wat helemaal niet waar is), dat mama altijd voor haar klaar staat, enz.
Naarmate Roos ouder wordt, wordt het voor de moeder natuurlijk steeds moeilijker om controle te houden over het leven van haar kind, maar toch slaagt ze erin alles te blijven te manipuleren. Wanneer Roos al in de veertig is, kan ze pas aanvaarden wie haar moeder is en wat die haar allemaal aandeed om toch maar in de belangstelling te komen (haar kind bewust ondervoeden zodat ze zwak, te klein en bleek was bv.) Ze breekt dan ook volledig met haar ouders en heeft een gelukkig leven nu.
Het is een verbijsterende roman, onbegrijpelijk dat een moeder, toch de persoon die aangewezen is om haar kind tegen de wereld te beschermen, zoiets kan doen. Het is ook onbegrijpelijk hoe manipulatief zo'n mensen zijn t.o.v. hun omgeving en de medische wereld en met zo ongelofelijk veel wegkomen.
Goed en vlot geschreven, maar een boek dat je niet direct loslaat.
Ook verschenen onder de titel Als Vraagtekens uitroeptekens worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten