Levenslijn

        Auteur: Harlan Coben

Wanneer hoogzwangere tennisster Suzze een anoniem bericht ontvangt op facebook dat het kind niet van haar man is, gaat haar beste vriend Myron (advocaat/detective) op zoek naar de waarheid en dat blijkt erger dan ooit gedacht.

Coben is de eerste auteur die alle Amerikaanse thrillerprijzen op zijn naam kan schrijven. “Thrillers op eenzame hoogte”, schrijft het Algemeen Dagblad. Onbegrijpelijk, maar tja this is America.

Om te beginnen is het een typische oeroude en vooral Amerikaanse roman met voor Europeanen weinig bekende namen uit de sportwereld, zoals het base-, basket- en American foorball, alsook winkelketens en namen van producten waarvan wij nog nooit gehoord hebben. Als het thriller gehalte betekent dat er Al Caponeachtige personen moeten defileren en bloed(geld), bodygards, en sadisme moet voorkomen in een verhaal, zou je het geslaagd kunnen noemen. Bovendien geraakt de roman nooit echt van de grond. De nevenpersonages zijn nogal flauw uitgewerkt en kunnen op geen enkel moment boeien, ja worden zelfs vervelend. Myrons' verloofde bijvoorbeeld in één gigantisch cliché van knap, sensueel en “Ik hou van jou” en “Ik hou ook van jou” toestanden dat je er lichtjes mottig van wordt. De obligate heroïnehoertjes, familie dan nog, zijn zo voorspelbaar en zo 1980 dat het eerder lijkt dat een eerstejaars het geschreven heeft dan deze “gelauwerde” successchrijver (sic).

Ik heb geprobeerd me erin vast te bijten maar halverwege heb ik gedacht “Take care of yourself boy", noch zo'n een cliché, en heb ik het boek definitief toegeklapt.