Khaled Hosseini
Khaled toont zich, net als in De vliegeraar (zie het begin van deze blogsite), een meesterverteller.
Weer speelt het verhaal zich af in Afghanistan, tegen de geschiedenis van een land dat beurtelings van de Afghanen zelf is, door de Sovjets bezet, door de Amerikanen "bevrijd", door de Taliban "gered" en door de onderlinge stammen verdeeld wordt.
In De vliegeraar ging het verhaal meer over de mannen, in Duizend schitterende zonnen komen de vrouwen, de meest verachtelijke schepsels in de ogen van de Taliban, aan bod.
Het verhaal gaat over twee vrouwen, Mariam en Laila, ze zouden moeder en dochter kunnen zijn, maar komen uit totaal verschillende milieus. Toch zijn het lotgenotes wanneer ze beiden getrouwd zijn met dezelfde tirannieke man. Protesteren helpt niet, hij heeft het recht volledig aan zijn kant. De oorlogen en aanslagen, de dood en vernieling die dit alles met zich meebrengt maakt er het leven zeker niet gemakkelijker op.
In dit boek kom je woede, onmacht en verdriet tegen, maar ook hoop en een eindeloze bewondering voor een volk en vooral zijn vrouwen die steeds weer rechtkrabbelen, ondanks alle tegenslagen en blijven hopen op betere tijden.
Hossein schrijft in een vlot leesbare stijl en draagt zijn boek op aan alle vrouwen van Afghanistan.
Moge hij nog duizend schitterende boeken schrijven.
1 opmerking:
Inderdaad een trieste sage waarvan wij, hier in het westen, niet het minste benul van hebben gehad wat de Taliban daar allemaal heeft 'uitgespookt'. Wij horen en zien op tv de verschrikkingen van de oorlog, maar het leven van de gewone mens wordt op het nieuws zelden weergeven, behalve een paar vluchtige foto's of beelden na een zoveelste bomaanslag of raketaanval. Zelfs al benadert deze roman slechts voor 10% de realiteit,(waarschijnlijk is de werkelijkheid nog veel meer extremer) moet het een horror zijn om onder zulk regime te leven. Een diep menselijk verhaal.
Een reactie posten