Heather O'Neill
Vader Jules (27) en dochter Baby (12) wonen in Montreal, nooit ergens lang, want als drugsverslaafde heeft pa geen geld voor de huur. Mama stierf toen ze 16 jaar was onder vreemde omstandigheden waar Jules nooit over wil spreken.
Hoewel Jules zijn best doet om voor Baby te zorgen, komt er weinig goeds van. Baby zit telkens weer op een andere school, heeft geen vrienden of ze zijn al even beschadigd als zij. Er is geen enkele structuur en houvast in haar leven.
Zowel Jules als Baby komen in sociale vangnetten terecht, maar net als het allemaal een beetje op zijn plooi komt, worden ze er weer uitgesmeten.
"Niemand die de pleegzorg in gaat, schrijft een afscheidsbrief. Het eerste wat ze je daar leren is dat je geen afscheid waard bent."
Baby leert dus al snel wat ze waard is in de ogen van de anderen: niks.
Je hoeft helemaal geen psycholoog of pedagoog of wat dan voor -"oog" te zijn om te begrijpen wat Baby nodig heeft: warmte, liefde, aandacht. Die krijgt ze van Alphonse, een twintiger, die voor haar zorgt, met haar slaapt, haar verslaafd maakt aan heroïne en verkoopt aan pedofielen en zo zijn verslavingen betaald.
Er lopen weinig normale mensen in dit boek rond, al lijkt het me in sommige milieus niet zo heel ver gezocht. Gelukkig is het niet al kommer en kwel, er zit ook wel wat humor in en blijft er vooral het geloof in de mensheid.
Verteld door een kind dat te vroeg te veel ziet, maar doordat je veel sympathie voor haar voelt, wordt het nergens te donker.
1 opmerking:
Ook zonet gelezen. Als je de wereld van de junkies en daklozen niet kent, is dat een verbijsterend verhaal. Deels zelfs autobiografisch lees ik op het kaft. Van Amerika verwacht je zoiets maar toch niet in een 'beschaaft' land als Canada. Een land dat je toch mag vergelijken met Europa. M.a.w. hier vind je waarschijnlijk ook zulke toestanden.
Een boeiend verhaal.
Een reactie posten