Deze wereldberoemde roman wordt genoemd als het grootste literaire werk van de 20e eeuw. En inderdaad Nabokov goochelt met woorden en zinnen op een duizelingwekkende manier. En ja, het blijft zelfs (met een beetje moeite) leesbaar, wat van andere literaire werken niet altijd kan gezegd worden. Het schitterendste proza van onze eeuw, met meer vondsten per bladzijde dan veel andere schrijvers in hun verzameld werk, schrijft een recensent.
‘Lolita’ gaat over een geheime, gestoorde, onmogelijke en onschuldige liefde van een man voor een piepjonge tiener. Wanneer hij een appartement huurt van een vrouw, blijkt deze een knappe tienerdochter te hebben. Kort daarop overlijdt de moeder en hij neemt hij de opvoeding voor zijn rekening, maar dat is moeilijker dan hij in gedachte had.
In de jaren ’50 zal dit verhaal wel behoorlijk schokkend zijn geweest en ik vermoed de dag van vandaag -na de Dutroux hetze en voor preutse zieltjes- noch steeds want hoewel de liefdesscènes tussen de stiefvader en Lolita nauwelijks in detail beschreven worden, wordt er wel veel in gesuggereerd. Seks is zeker niet de hoofdtoon. Het verhaal houdt een beetje het midden tussen een road-movie, een beschrijving van het adolescentieproces van het meisje, het breken van een (stief)vaderhart, de psychologie tussen een oudere man en een tiener en natuurlijk een onmogelijke liefde.
Wie eens literatuur wil lezen (met een grote L) is dit werk zeker een aanrader, maar verwacht u wel aan ingewikkelde hemelse volzinnen, briljante haast onmogelijke woordkeuzes en niet altijd even gemakkelijke zinsconstructies.
‘Lolita’ is tweemaal verfilmd, de eerste versie –in 1962, zie foto- door de grote Stanley Kubrick en nog eens een remake in 1997 met Jeremy Irons als stiefvader.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten