Een vuurplaats in steen

Auteur: Jean Auel 

         De release van het zesde en laatste boek van de Aardkinderen ligt momenteel in de Amerikaanse boekenwinkels, op de bibliotheekuitgave in België is het nog even wachten maar goed. In ‘voorbereiding’ en om helemaal terug in het verhaal te komen heb ik de ‘Een vuurplaats in steen’ (deel 5) nog eens herlezen.

         Wanneer Ayla en Jondelar na een gevaarlijke overtocht over de gletsjer (deel 4) eindelijk in het land van de Zeladoniërs (Frankrijk) komen wacht hun een dubbelzinnige ontvangst. De Zeladoniërs kunnen maar niet snappen dat zij in het gezelschap van twee getemde paarden en een wolf hebben gereisd. De moeder van Jondelar, Marthona, haar levensgezel Willomar en het jongere zusje van Jondelar aanvaarden Ayla en de dieren onmiddellijk maar bij de overige stamleden in de scepsis groot. Bij een jachtpartij wordt een jongeman dodelijk gewond en Ayla begeleidt hem bij zijn stervensproces. De Zelandoni (de geestelijke leidster en onderlegd in de geneeskunst) merkt dat Ayla bijzondere gaven heeft en dat zij een volwaardige genezeres is, maar niemand bij het volk van Zelandoniërs aanvaardt dat, omdat zij haar kennis heeft doorgekregen van haar moeder bij de platkoppen (Neaderthalers).

         In dit deel is een vertederende bijrol weggelegd voor de getemde wolf, Wolf genaamd, die nauwelijks wijkt van de hoofdrolspelers.

         Op de jaarlijkse zomerbijeenkomst gaat Jondelar en Ayla een verbintenis (huwelijk) aan en de verbintenis is gezegend: Ayla is in verwachting. Wat volgens het bijgeloof een groot geluk voorspelt. De Zeladoni probeert Ayla tot acoliet (leerling) te maken maar Ayla zegt dat ze voor haar man en haar kind wil leven. Op zeker ogenblik loopt een jongen, zelfs nog geen man, een dubbele beenbreuk op bij een jacht op een wolharige neushoorn. Ayla zet de beenderen van de jongen en krijg op die manier de goedkeuring van velen niet in het minst van de Zeladoni. Na de zomerbijeenkomst en terug in de grot valt de winter in en wordt het dochtertje van Jondelar en Ayla, Jonayla geboren.

         Na een lang gesprek beseft de Zeladoni dat Ayla minstens evenveel geneeskundige en geestelijke kwaliteiten, of zelfs meer, in huis heeft dan haarzelf en moet het hoofd buigen voor Ayla. Maar Ayla blijft weigeren om Zelandoni te worden.

        

         Alhoewel deel 1 tot 3 (zie mei 2008) een subliem hoog gehalte aan historische en waarheidsgetrouwe decors herbergen, is het verhaal zelf uiteraard verzonnen. Met uitzondering van deel 4 (dit was naar mijn smaak een beetje te) is dit boek opnieuw weer even sterk als de 3 eerste delen. De prachtig beschreven machtsverhoudingen, het verhaal, de lichaamstaal, de liefde, de goedheid, de strijd om te overleven, de schoonheid van de natuur maar ook de ‘Vlaamsblok’ mentaliteit (ja toen al) van sommigen  en de intriges worden op een bijzonder geraffineerde manier verteld op een manier waarop je je zelf waant in het Stenentijdperk. Ja, ik had het deze keer weer. Wanneer tegen etenstijd ik het boek dichtklapte, moest ik mezelf er even aan herinneren dat ik maar iets uit de koelkast moest nemen en het elektrisch vuur opendraaien om te kunnen eten. Een fractie van een seconde bestonden mijn gedachten erin om een speer te nemen en op jacht te gaan en een haas of een sneeuwhoen te gaan vangen, zo geraak je van dit werk in de ban.

         Dit magistrale oeuvre (tot nog toe 5 delen) verdient een Nobelprijs. Nog nooit -ever- heb ik zo genoten van zulk overdonderd verteld verhaal. Dit is het beste op literair gebied dat ooit verschenen is. Nu maar hopen dat het slot en laatste deel 6 even goed wordt. Ik sta te popelen tot het in de bibliotheek ter beschikking ligt. (herlezen 04.2011)

  PS: Voor diegene die dit grandioos epos zou willen lezen is het aan te raden om bij deel 1 te beginnen, omdat elk deel het vervolg is van het vorige.