auteur Dimitri Verhulst
In dit boek zoekt dertiger Verhulst naar de mooiste woorden voor het lelijkste Vlaanderen. In Reetveerdegem, het Aalsterse barakkendorp dat als locus terribilis van deze autobiografische schetsen fungeert, laten vaders bulderend bierscheten, heffen straalbezopen dwergvrouwen hun rokken op en wint men drie bakken bier wanneer men er als eerste in slaagt de onderbroek van het meisje van de Bijzondere Jeugdzorg van nabij te bekijken. Als men al werkt, is het als facteur, en valt men doorgaans voor tien uur 's ochtends van zijn fiets van zattigheid. Dat is zowat de toon van het boek.
Als weinig andere Vlaamse schrijvers slaagt Verhulst erin dialect te laten klinken als Nederlands, dat bovendien rijmt met zijn nostalgische, soms wat hooggestemde inborst Wanneer hij aan het slot nog eens naar Reetveerdegem terugkeert, is het vol afschuw, onaangepastheid en weemoed.
Hier beperkt de schrijver zich hier tot zijn eigen verleden. ' 'De helaasheid der dingen' is een lelijke titel voor een bijwijlen ontroerend boek maar steeds fenomenaal verteld. (Commentaar gedeeltelijk overgenomen uit Humo). Het is ruw en boertig maar oh zo menselijk. Een aanrader.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten