Het ontroerende verhaal van een opgroeiend meisje op zoek naar de waarheid - en zichzelf. Na ‘Het lelietheater’ (zie mei 2008) Lulu Wangs meest persoonlijke roman tot nu toe. Ontroerend, ontwapenend, openhartig. De twaalfjarige Qiangwei (vrij vertaald als 'Wilde Rozen', spreek uit Tjangway) hunkert naar vriendschap en liefde, maar nog meer verlangt ze naar de warmte van haar afwezige ouders. Met haar moeder, die in een heropvoedingskamp zit en die ze maar één keer in de twee weken ziet, heeft ze een moeizame relatie. Haar vaders bestaan wordt voor haar slechts weerspiegeld in de lange brieven die haar moeder van hem ontvangt. Qiangweis veranderende lichaam en verwarrende gedachten brengen haar in beroering, en politieke en maatschappelijke gebeurtenissen maken het er voor haar niet makkelijker op om door deze periode heen te komen. Ze probeert antwoorden te vinden bij de mensen om haar heen, maar iedereen lijkt er een andere versie van de waarheid op na te houden. Net als Het lelietheater is Wilde rozen gebaseerd op Lulu Wangs eigen jeugd in China. In Wilde rozen plaatst Wang de belevenissen en inzichten van een twaalfjarig meisje naast die van haar familie en vrienden, en biedt ze een caleidoscopisch beeld van een turbulente tijd voor haar geboorteland en haarzelf.
Wang schreef dit epos in een aparte stijl, waarin ze de interpunctie bewust aanpaste om meer effect te sorteren, een stijlbreuk dus met haar vroegere werk. Naar mijn smaak niet zo geslaagd. De mooie volzinnen worden erdoor soms wat ingewikkeld, zodat de vlotheid van het verhaal wat moet inboeten maar na enkele bladzijden ben je de stijl wel gewoon. Desondanks is het een mooie roman geworden dat een perfect beeld schetst over het alledaagse (armoedig) leven van het communistisch China ten tijden van Mao. De onwetendheid over het “westen” is zelfs nu en dan grappig. Het verhaal situeert zich voor Het lelietheater, maar ondanks dat er nauwelijks iets gebeurd, blijft het toch boeien. Een goed verhaal, goed geschreven, een scherp portret maar haar debuutroman Het lelietheater was toch nog sterker. Zeker de moeite om te lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten