maandag 16 juli 2012

Niets, niemand en redelijk stil

Auteur: Dimitri Verhulst

 
Het hoofdpersonage van Niets, niemand en redelijk stil beweegt zich, in tegenstelling tot wat de ingetogen titel doet vermoeden, door zinderende plaatsen als Barcelona en Santiago de Cuba of zijn zelfverzonnen dorp dat ergens tussen Franse korenvelden moet liggen. En ook in de paar passages waarin het Vlaamse land als achtergrond dient, gaat zijn escapisme met hem aan de haal. Als kind al liet hij zich meevoeren door de scheepsjournaals van grote ontdekkingsreizigers, staarde hij zich blind op de wereldbol naast zijn bed en voelde hij een grote aantrekkingskracht voor de zigeuners die op een stuk weiland bij hem in de buurt tijdelijk hun kamp opsloegen.
De behoefte om zich ergens anders terug te trekken, of het nu op een Caribisch eiland is of in eigen fantasieën, is wat de hoofdpersoon van dit boek (tevens Dimitri Verhulst geheten) drijft. En daarmee gaat een constante melancholie gepaard, een melancholie die in zijn hoofd de gedaante van een specifieke vrouw aangenomen heeft. Hij heeft haar hooguit een uurtje mogen aanschouwen, en maar heel eventjes hebben ze een vluchtige blik gewisseld op een terras in Barcelona.
Ze wordt zijn ‘miserlou’, een vrouw van zo’n innemende schoonheid dat ze zich voor eeuwig in het herinneringsbestand van de man nestelt en daar een eigen leven gaat leiden. Ze vergezelt hem altijd en overal. Natuurlijk probeert hij haar terug te vinden; hij projecteert haar zelfs in een Cubaanse prostituee over wie hij zich een nacht ontfermt, al beseft hij zelf ook wel dat hij haar nooit meer in levende lijve zal zien. Maar dat doet uiteindelijk niet ter zake, uiteindelijk was zijn eenzaamheid een vorm van gelukkig zijn.’
Een grillige stijl die niet eenvoudig te labelen is. Net zomin als de vorm van dit boek. Het bestaat uit flarden tekst, ogenschijnlijk uit de losse pols bij elkaar geveegd, die niet de onderlinge samenhang van een roman vertonen. Niets, niemand en redelijk stil weet iedere vaste typering te ontlopen. Heel speciaal geschreven, het heeft iets  .... van literatuur.

Geen opmerkingen: