Auteur: Amèlie Nothomb
Eigenlijk is deze roman het vervolg op 'Gods ingewanden, zie februari 2010) maar kan er ook los van gelezen worden. Het beschrijft Amèlies vertrek uit het liefelijke Japan waardoor zij alles moet achterlaten wat haar zo aan het hart lag: haar oppasmeisje (haar Japanse moeder), de natuur, de geuren en kleuren, de overvloedige weldaad maar vooral de eerste herinneringen aan haar jeugd. Omdat haar vader consul is en door de Belgische regering wordt uitgestuurd naar meeste uithoeken van deze aardbol leert ze andere werelden kennen. De ene getuigend van grote armoe (Bangladesh) tot het verrukkelijke pretpark dat New York is. We volgen haar door verschillende landen tot wanneer ze wordt teruggestuurd naar Brussel omdat ze de leeftijd heeft bereikt om aan haar universitaire studies te beginnen. Net als in 'Gods ingewanden' krijg je een inzicht hoe een jong meisje de wereld bekijkt door haar eigen ogen. Wederom een schitterend geschreven werk met de nodige zin voor humor en overdrijving. Hoewel critici in Frankrijk haar bestempelen als een bestsellerauteur, desnoods een cultfiguur (en geen wereldliteratuur) vind ik dat je haar best moogt rekenen onder de 'groten' van Belgiës beste auteurs. Evenals in 'Gods ingewanden' komt het verhaal maar pas echt na een dertig bladzijden op gang, maar daarna is het smullen van haar (pseudo) kinderlijke waarnemingen. De talrijke verwijzingen naar de wereldliteratuur, aangebracht door de schrijfster zelf, is dan weer een klein minpuntje. Een Humo recensie breekt deze roman af tot op de grond, wat ik volkomen onterecht vind. Op deze 'Hongerheldin' is er nog een vervolg (zie hierboven: 'De verloofde van Sado').
Geen opmerkingen:
Een reactie posten