Auteur: Sarah Dunant
Florence, 1528. Het is de tijd van de Medici, een tijd van overdadige luxe en schitterende kunst maar ook van de nachtpolitie en de hellenpreken van Savonarola. De vijftienjarige Alessandra heeft haar hart verpand aan de schilderskunst, ze wordt echter uitgehuwelijkt en het enige dat van haar verwacht wordt is het baren van kinderen. Het pientere meisje heeft al vlug door dat er een aantal zaken rondom haar echtgenoot en de (toenmalige geestelijke) wereld niet kloppen. Als ze de schilder van haar jeugdjaren terugziet, neemt haar leven enkele dramatische wendingen en eindigt nogal verrassend.Het boek blijkt een nogal natuurlijk getrouwe omschrijving te zijn van wat er echt gebeurd is, rond deze onrustige periode. Uiteraard is het leven van Alessandra fictief. Het verhaal heeft iets van met de wagen naar de kust rijden op een zondag. Even kun je goed doorbollen en dan sta je in de file en uiteindelijk krijg je toch die prachtige duinen, strand en zee te zien. Zo ook het plot. Er zitten hier en daar enkele langdradige stukken in en elders loopt het zoals een trein. De zinsconstructies zijn mooi, soms een tikkeltje aan de bombastische kant, wat niet altijd de leessnelheid bevorderd. De voortdurende uitweidingen over de heilige geschriften en Gods ‘bedoelingen’ zullen wel perfect de tijdsgeest vatten maar maken het werk dan weer wat ‘te religieus’ van het goede. Maar goed het blijft een mooi vertelt verhaal waar we in het reële decor van Florence een verbazend verhaal leren kennen hoe er geleefd werd en wat de positie van de vrouw was, in de 16e eeuw. Het is een knap stukje geschiedschrijving
Voor wie geïnteresseerd is in dit tijdsgewricht of in de stad Florence, zal er zeker van smullen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten