John Boyne
Bruno is acht jaar oud en woont met zijn ouders en zus in Berlijn. Het is 1943 en vader is net bevorderd nadat de "Furie" bij hen is komen eten.
Bruno is de verteller van het verhaal, hij vertelt hoe ze, kort na het bezoek van de Furie, -zijn zus zegt altijd dat hij te stom is om de naam juist te zeggen- plots verhuizen naar ergens ver weg, naar een weinig aantrekkelijk huis naast een hek. Achter dat hek lopen mensen rond in gestreepte pyjama's. Ze wonen nu in Oudwis, al heeft Bruno geen enkel idee waarom al die mensen daar zijn en waarom hij niet achter het hek mag.
Bruno verveelt zich, met zijn stomme zus kan hij echt niet spelen en gaat op ontdekkingstocht. Zo leert hij Shmuel kennen, even oud als hij, maar altijd aan de andere kant van het hek. Nooit kunnen ze samen spelen, maar ze worden dikke vrienden.
Een verhaal in een simpele, heldere stijl, tenslotte is het een kleine jongen die het verhaal vertelt en niet eens de helft begrijpt van wat er rond hem gebeurt. Het leest dus vlot en vooral het slot is redelijk verrassend en blijft nog wel even nazinderen.
1 opmerking:
Hoewel recensenten Boyne verwijten dat zijn verhaal niet klopt (er waren nauwelijks kinderen in Auswitch), moet me toch van het hart dat voor mij dat niet altijd hoeft -die (historische) correctheid. Wat telt is het verhaal, geraak je erdoor geboeid op niet ? Dat er een gat zat in de draad (zonder stroom !) van de omheining zal ook wel niet kloppen. Maar so what ! Ook Ian Fleming, Dan Brown en Jean Auel en nog vele anderen nemen een loopje met de werkelijkheid. Als het verhaal kan raken en goed geschreven is, is dat voor mij voldoende. In elk geval is dit boek voor mij de ontdekking (tot nog toe) van het jaar 2011. Een prachtverhaal, eenvoudig geschreven zonder literaire franjes maar oh zo menselijk zelfs spannend en met een onverwacht einde. Awel, dat is voor mij id dit echte literatuur: een boek dat je in een keer uitleest (omdat het zo goed is)
Een reactie posten