dinsdag 28 september 2010

De verborgen geschiedenis van Courtillon


Charles Lewinsky

Na De lotgevallen van de familie Meijer (zie elders in deze blog), had ik hoge verwachtingen van dit boek en die zijn niet helemaal ingelost.
Niet dat het boek slecht is, de personages worden mooi getekend en ook de couleur locale is volop aanwezig, maar volgens mij had het iets meer schwung kunnen hebben, ook iets diepgaander.

Waar gaat het over: een Duitser heeft een liefdesrelatie achter de rug waar hij nog niet over is en om te vergeten verhuisde hij naar Courtillon, een klein Frans dorpje waar iedereen iedereen én ook iedereens leven van A tot Z kent. Zo'n dorpje dat ingeslapen lijkt en waar er nooit iets gebeurt.
Natuurlijk is dat niet waar en langzaamaan kom je te weten wat er allemaal gebeurt en gebeurd is o.a. tijdens de oorlog.

Het boek is geschreven in briefvorm naar de verloren liefde, die de epistels nooit zal lezen.

Trouweloos

Auteur:  Karin Slaughter
Een boek dat door vrienden werd aanbevolen als een topthriller en als je de recensies zou mogen geloven: “een onverwachtse ontknoping, een meer dan spannend verhaal met karakters die diepgang hebben”. Vooreerst is dat van alles niets van aan, pure reclame en puur Amerikaans. Iedere burger heeft een pistool, ‘fuck’, ‘shit’ en ‘pokkenhoer’ is de gemeentaal en wat de diepgang van de karakters betreft beperkt zich dat tot een goedkoop liefdesverhaaltje dat de hoofdrolspeler commissaris Jeffrey Tolliver heeft met dokteres, Sara (something) uit het plaatselijke ziekenhuis. Wanneer Sara en Jeff een avondwandelingetje maken ontdekken ze per toeval een graf van een jong meisje. Alle sporen leiden naar de kerkgemeenschap - een gehele familie eigenlijk - die daar de touwtjes in handen heeft. Al van kilometers afstand weet je dat een van de familieleden het gedaan heeft. Nu goed, dan kan het nog spannend worden, maar Slaughter slaagt er geen enkele keer om de suspens erin te houden. In de eindscène houdt iedereen iedereen in bedwang met een revolver (hoe Amerikaans) en raar maar waar er valt een onschuldig slachtoffer (een moeder waarvan het kind op de arm van zijn oom zit, de verantwoordelijke voor al deze moorden), het kind wordt gereanimeerd door Jeff en de moeder sterft in de handen van zijn assistente, maar over de dader wordt geen woord gesproken ! Ik heb de passage nog eens opnieuw gelezen, had ik iets gemist ? Er wordt niets geschreven hoe hij onschadelijk wordt gemaakt en bovendien komt er nauwelijks een verklaring dat het misdaadscenario dat Jeff in gedachten had inderdaad de ware toedracht was en hoe het verder afliep. De ‘topthriller’ eindigt dat Jeff het met zijn aanstaande schoonfamilie het goed maakt en dat hij met Sara gaat trouwen.
Een slappe titel ook en het gehele boek is een absolute flop, 462 bladzijden verspilde tijd.

vrijdag 24 september 2010

Het eiland onder de zee


Isabel Allende

Het boek vertelt het levensverhaal van Zarité, een negerslavin op Saint Domingue, het latere Haïti.
Je weet meteen hoe het boek afloopt, want dat wordt in de inleiding verteld. Dat vormt echter geen enkel beletsel om mee te leven met het bewogen leven van deze vrouw.
Tegen de historische achtergrond van de onafhankelijkheidsstrijd van Haïti, word je met je neus op de keiharde waarheid van de slavernij gedrukt, maar schildert Allende, zoals we van haar gewoon zijn, ook een prachtig verhaal met schitterende personages. Anders dan anders, maar toch ook weer met dat vleugje magisch-realisme, waar de Zuid-Amerikaanse schrijvers zo sterk in zijn.

De geheimen van natuur en heelal

>
Auteur: Charles Noël Martin                  
            Een semi-wetenschappelijk boek die ik nog had liggen en uitgegeven in 1965, dus lang vóór de maanlandingen en Amerikaanse Pioneers & Voyagers die Jupiter, Saturnus en volgende observeerden. Grappig eigenlijk als men (her)leest hoe de wetenschap de toekomst voorspelde. Gagarin had juist zijn rondje rond de aarde net voltooid en verder waren de Amerikaanse en Russische ruimtetuigen niet verder geraakt dan een crash op de maan.
Hoewel Pluto toen reeds ruim 35 jaar bekend was, staat er in het boek daar slechts enkele regeltjes over (dat het daar heel koud is). Zou het kunnen dat er nog planeten kunnen ontdekt worden verder dan Pluto, schrijft Martin. Over Charon, Pluto’s maan geen woord. Ook over Uranus en Neptunus slechts karige informatie. Saturnus heeft twee ringen en negen satellieten. Intussen weten we dat Saturnus minstens negen ringen en 56 manen en maantjes heeft. Verder twijfelde men of een ruimteschip naar Mars niet teveel zou aangezogen worden door de aantrekkingskracht van de zon, zodat het tuig nooit zijn bestemming zou bereiken.
Grappig om het eens terug te lezen. (herlezen 09.2010)

donderdag 23 september 2010

De Winterreis

Auteur: Amélie Nothomb
Zoïlus, een controleur van een nutsbedrijf wordt afgewezen door de mooie Astrolabe. Daarom neemt hij het besluit om een daad te stellen die heel de wereld naar hem zal laten opkijken.
Intrigerend hoe Nothomb in haar nieuwste roman (2009) je in slechts 150 bladzijden telkens weer je weet te vangen met een fantasierijk verhaal. Een grote (Belgische) dame in de schrijverswereld.

zaterdag 18 september 2010

Afval en dorre bladeren


Gabriel Garcia Marquez
De eerste roman van Marquez, geschreven in 1955. We zijn in het dorp Macondo, elke Marquez-lezer wel bekend. Op een dag gebeurt eindelijk datgene waar elke bewoner van het dorp op heeft gewacht. De (Franse) dokter sterft. Iedereen is vastbesloten om het lijk te laten liggen waar het ligt, opgesloten in het huis waar de dokter al twintig jaar niet meer buiten is geweest.
Eén man, de kolonel, wil echter een werk van barmhartigheid doen en zo de wil van het dorp trotseren: hij zal de dokter begraven.
Het verhaal wordt verteld door de kolonel, zijn dochter en kleinzoon en gaat eigenlijk over hoe mensen reageren tegenover vreemden, vooral in een dorp. (Met de komst van de bananenmaatschappij kwamen het (menselijk) afval en de dorre bladeren,...)
Een typisch Marquez verhaal, soms een beetje verwarrend en heel traag verteld. Niet het beste werk van deze auteur, hoewel hijzelf dit het meest oprechte vindt, maar zeker een opwarmertje voor zijn grotere werk.