Vaslav

Arthur Japin

Een bijzonder boek over een bijzondere figuur.
Iedereen heeft ooit al wel eens gehoord van Nijinski, de briljante Russische balletdanser. Een van de weinige mannen die op pointes kon dansen en van zijn sprongen werd gezegd dat die de zwaartekracht tartten. Samen met de oprichter van het Ballets Russes, Sergeij Diaghilev kende hij zijn grootste triomfen.
Minder bekend is dat Nijinski al op 30-jarige leeftijd stopte met dansen omdat hij toen al leed aan vroegtijdige dementie en schizofrenie.

In het boek wordt de dramatische dag beschreven waarop "de god van de dans" stopt met dansen (“Nu is het paardje moe”) en de moeilijke jaren ervoor en erna.
Er zijn drie vertellers, die elk hun stukje van de geschiedenis kennen, die hun eigen visie geven en ook de invloed die Nijinski had op hun eigen leven.
Je hebt Peter, de meer-dan-een-gewone bediende, Diaghilev, de ex-minnaar, die nooit helemaal over zijn breuk met Vaslav is geraakt en Romola Nijinski, zijn vrouw en beschermster die heel haar leven in de strijd gooit om de liefde van haar leven te helpen.

Het is geen simpele roman, maar je wordt wel meegesleept door het verhaal, door het genie van Nijinski en de "gewone" stervelingen rond hem. Het is zeker geen biografie over Nijinski geworden al krijg je wel een goed beeld van de mens Vaslav Nijinski.
Ik vond het een boeiende roman en heb dit met plezier gelezen.