Nanotechnologie

Auteurs: Palmyre Oomen, Theo Wobbes, Theo Bemelmans (red)

Dat nanotechnologie de wetenschappelijke hype van de komende jaren wordt is wel duidelijk.  Dit is meteen de reden waarom ik dit boek (Nanotechnologie - Betekenis, Beloftes en dilemma's) heb gelezen.  Uiteraard had ik al wel wat gehoord en gelezen over dit onderwerp maar was toch nog een beetje op m'n honger blijven zitten.  Eigenlijk had ik gehoopt meer wetenschappelijke (chemische en fysische) achtergrond en basiskennis te vinden.  Op dat vlak zal ik nog moeten verder zoeken (tips altijd welkom).  In het boek lees je vooral wat nanotechnologie is, wat er op dit moment al mee gedaan wordt en wat het ons (mogelijk) zal brengen.  Er wordt vooral ingegaan op de ontwikkelingen binnen en voor de gezondheidszorg en de daar aan gekoppelde maatschappelijke gevolgen.  Dat dit boek een uitgave is van een Christelijk geïnspireerde vereniging valt (enkele uitzonderingen niet te na gesproken) niet echt op.

Ik heb heel wat opgestoken van dit boek en mijn kijk op het onderwerp is daardoor enigszins bijgesteld.  Jammer dat de artikelen (want het is geen verhandeling die je van voor naar achter moet lezen) geschreven zijn voor en door academici en dus in een een nogal hoogdravende stijl.  Daardoor is het toch wat minder toegankelijk voor de doorsnee geïnteresseerde lezer.

Steden in oorlog - Antwerpen 1940-1945

 Auteurs : Dirk Martin & Lieven Saerens

Op basis vooral van de rijke fotocollectie van het SOMA, vertelt dit boek in woord maar meer nog in beeld, de geschiedenis van een grote havenstad van de invasie tot de Duitse capitulatie. Achtereenvolgens komen aan bod: het begin van de bezetting, de strijd om de macht, het dagelijks leven, het engagement in collaboratie en verzet, de vervolgingen en de Bevrijding. De auteurs zetten de specificiteit van Antwerpen in deze troebele periode in de verf: het lang aan de macht blijven van de vooroorlogse stedelijke overheid tijdens de bezetting, de Jodenvervolging, de ravages aangericht door de V-bommen na de Bevrijding en de sleutelrol van de Antwerpse haven als bruggenhoofd voor de geallieerde legers in West-Europa. Een vlot (recent - 2010) geschreven werkje dat zich volledig richt op -zoals de titel al aangeeft- Antwerpen in oorlogstijd. Hoewel er al veel bekend is en was, ook al via het collectief geheugen, legt dit non-fictie boek nog eens haarscherp uit hoe Antwerpen en omgeving het tijdens de bezetting het verging. Ontluisterend is dat officiële instanties misschien niet openlijk collaboreerden, dan wel erg toegeeflijk waren voor de Duitse overheid. Een hap uit de geschiedenis die maar al te graag wordt vergeten, niet in het minst door een huidige welbepaalde politieke klasse. Dit boek is een les om nooit (meer) te vergeten.

Goddelijk huishouden

Marie Phillips

De Griekse goden zijn onsterfelijk, maar wie gelooft er nog in hen?
Als je wil weten wat er met hen gebeurde, moet je dit boekje lezen,...
Apollo, nu een TV-medium, Aphrodite, een sekstelefoonmedewerkster, Artemis, hondenuitlaatster en Dionysus, een nachtclubuitbater wonen samen met nog andere goden in een fel verwaarloosd huis in Londen. Ze hebben nog weinig van hun vroegere krachten over en ze springen er dan ook zuinig mee om.
Het enige wat de meeste goden echt bezighoudt is seks en elkaar pesten. Het zijn bijna allemaal jaloerse egoïsten.
Op een dag wordt Apollo (met hulp van Eros, intussen een christen) hopeloos verliefd op Alice, een schoonmaakster. Om het allemaal een beetje moeilijker te maken, wordt Alice poetshulp in het huis van de Olympische goden. Als Alice Apollo's liefde niet wil beantwoorden, neemt Apollo wraak.

Een boek met een zeer originele invalshoek, grappig en er is geen kennis nodig van de Griekse mythologie. Het leest heel vlot. Een tijdje dacht ik, dat er meer had kunnen gedaan worden met dit idee, maar uiteindelijk vond ik het toch wel een geslaagd boek.

Schemertijdmuziek

          Auteur Hubert Lampo 

          Dit boek is een verhalenbundel die met elkaar niets te maken hebben, behalve dan dat deze acht artikeltjes baden in een magisch-realistisch sfeertje de ene al wat meer dan de andere. Een genre waar ik op zich niets tegen heb. Vooreerst Lampo kan schrijven, maar toch ook niet van het gemakkelijkste soort (in dit boek dan). Verscheidene keren heb ik een zin opnieuw moeten lezen om bij de les te blijven. In de eerder kortere verhalen komt zijn schrijverstalent (het is het eerste boek van Lampo dat ik lees) ten volle tot uiting. De langere hoofdstukken glijden wat af –ja, ik zal maar zeggen zoals ik het ervaar- naar gezwam, bijvoorbeeld het 65 pagina tellend artikel van Majoor Decoster had in dertig bladzijden ook kunnen verteld worden. De rest is bladvulling. In 1992 toen dit nog steeds modern ogend werk, als vijfde voorlaatste roman, verscheen was Lampo al rond de 72. Maar mag een éminence gris, zulk proza zich veroorloven ? Ik heb een beetje een dubbel gevoel hierbij. Je voelt dat er “een grote” aan het werk is (geweest), maar niet alle verhalen kunnen boeien, andere zijn dan weer uitstekend.

Het verslag van Brodeck

Philippe Claudel

Brodeck woont in een dorp ergens in de bergen. Hij is er -tot verbijstering van de dorpelingen- teruggekeerd, nadat hij een paar jaren in een kamp heeft gezeten. Het is net na de oorlog en niets of niemand kwam ongeschonden uit die vreselijke tijd, zelfs al waren ze allemaal zo ver van het front verwijderd.
Dan komt er in het dorp een vreemde man aan, die er besluit te blijven. Der Anderer wordt hij genoemd, want niemand kent zijn naam, zorgt voor dat zandkorreltje dat het laagje vernis van het dorp en de mensen er af schuurt. Vooral ook door het feit dat der Anderer zeer weinig zegt, maar des te meer observeert en hen een spiegel voorhoudt, worden de gemoederen steeds onrustiger en gebeurt het onvermijdelijke: der Anderer wordt vermoord door alle mannen van het dorp, behalve Brodeck. Net die wordt belast met het verslag dat naar de grote stad zal worden gestuurd om de mannen van deze misdaad vrij te pleiten.
Maar Brodeck schrijft niet alleen een officieel verslag, hij schrijft ook zijn eigen verslag en dat is wat je te lezen krijgt. Hij beschrijft zo zijn eigen leven en hoe het allemaal zo ver is kunnen komen, wat hij meemaakte voor en in de oorlog, wat er gebeurde toen hij weer in het dorp kwam, wat er gebeurd was met zijn vrouw Emélia,...

Het is een zeer intens boek geworden met een zeer dwingende boodschap. Het vertelt over de donkere schaduw van de oorlog en de Shoah, al komen de woorden "jood" of "shoah" er nergens in voor. Er is echt niet veel verbeeldingskracht voor nodig om de situatie die in het boek geschetst wordt over te brengen naar onze tijd met zijn angst voor vreemdelingen en de clash van culturen, wat het wel heel erg griezelig maakt. Het boek vertelt over de diepste en donkerste hoeken van de menselijke ziel.
Zoals ik al schreef, een zeer intens boek, maar vlot leesbaar in een mooie taal. Eentje die je niet snel zal vergeten.

Weerbaarheid en assertiviteit

                    Auteur: Theo  De Gelaen                                                           

            In eerste instantie lijkt dit een van de vele semi-psychologische werkjes te zijn, die met de vinger omhoog je dicteren hoe het hoort. Dit boek legt je echter haarfijn uit hoe inkomende prikkels bijvoorbeeld bij calamiteiten je lichaam in gang zet, met de nodige praktische voorbeelden. Iets dat we eigenlijk allemaal weten van uit de praktijk of moet ik zeggen levenservaring. Maar de meerwaarde aan dit boek is dat het de volledige processen die hier spelen netjes (wetenschappelijk) op een rij zet. Heel dikwijls wordt er verwezen naar de dierenwereld en de ‘ah ja natuurlijk’ en de ‘inderdaad’ gedachten wellen meer dan eens op tijdens het lezen. Het is bovendien heel vlotjes geschreven, leuk om eens te lezen en doet soms denken aan de grote meester op dat vlak Desmond Morris.

Kartonnen dozen

Aureur: Tom Lanoye
Een (grotendeels) autobiografische roman, over het jongetje dat via zijn leraars (priesters) in contact komt met literatuur. Maar bovenal is het een verhaal over zijn vriendschap en later zijn liefde voor Z., een adonis waar hij naar opkijkt. Wanneer het laatste jaar op schoolreis gaat naar Griekenland en hij dezelfde kamer deelt met zijn grote vriend, gebeurt het, een kus en wat meer. Hoe het verder gaat laat ik aan de lezer over, in zoverre hij of zij in dit per definitie homoverhaal, zich wil inleven. Bij mij komt dit verhaal wat wrang en wat afstotelijk over, in zoverre zelfs dat ik constant tijdens het lezen het in gedachten diende te hertalen naar het smachten en geilen op en over meisjesrokken. Hoewel je uiteraard weet dat Lanoye homo is, heb ik nog enkele hoofdstukken gehoopt dat het ik-personage een meisje zou zijn maar langzamerhand wordt het duidelijk dat Tom Lanoye zijn eigen belevenissen beschrijft. Ik probeer breeddenkend te zijn en ik heb niets tegen homo’s, maar moeten zulke scènes in het lang en breed uitgesmeerd worden ? Wansmakelijk voor elke normale man, erotiserend (als ik mijn hertaling volg) waarschijnlijk voor homo’s. Als ik Lanoye mag geloven in een interview in Humo, gaat het niet over homo’s maar over liefde, voor een deel kan ik daar mee eens zijn. En ik moet toegeven dat het prachtig geschreven is, leesbare literatuur. Lanoye beheerst het schrijversvak als geen ander, alleen had ik misschien de pech om net dit (onwetend over de inhoud en ik wou eens kennis maken met de grote Tom Lanoye) verhaal uit te kiezen. Ik wil best nog eens iets lezen van Lanoye op voorwaarde dat het niet over herenliefde gaat.

Hier begint het verhaal

Tobias Wolff

In dit boek worden een aantal verhalen vertelt over uiteenlopende mensen in de Amerikaanse maatschappij.
Wolff valt meteen met de deur in huis en vertelt zijn verhalen op een sobere manier.
Het speciale aan het boek is evenwel dat de verhalen vrij abrupt stoppen, zodat je nog een heleboel ruimte krijgt om zelf een vervolg of een einde aan het verhaal te breien. Eerst is dat een beetje raar, maar daarna eigenlijk wel plezant. Je kan je fantasie een beetje de vrije loop laten.

De onzichtbare draad

Gail Tsukiyama

Deze roman is het vervolg op De zijdewerksters, zie al een tijdje geleden op deze blog.

We vinden Pei en Shen Ji terug als ze net aankomen in HongKong. Ze zijn gevlucht uit hun dorp voor de Japanse duivels. Hoewel Pei zich zonder Lin nog altijd verloren voelt, is ze ook blij dat ze de zorg voor Shen Ji op zich genomen heeft.
Dankzij de zusterschap van de zijdewerksters vinden de twee vrouwen in HongKong onderdak en werk. Helaas voor hen, bezetten de Japanners uiteindelijk ook deze stad en breken er weer moeilijke tijden aan.
Pei slaat er zich op haar eigen vastberaden manier doorheen, samen met de hulp van haar vrienden, al komen ze niet ongeschonden uit de oorlog.
Langzaamaan breken er betere tijden aan, Pei zet een eigen bedrijfje op poten en wordt herenigd met haar zus Li.

Zoals steeds is ook dit boek van Tsukiyama een feest om te lezen. Je bent snel weer mee met het verhaal van de zijdewerksters. Tsukiyama heeft een sobere, maar meeslepende stijl en het moeilijkste van alles is het boek te moeten wegleggen of geen tijd hebben om verder te lezen.