Philippe Claudel
Brodeck woont in een dorp ergens in de bergen. Hij is er -tot verbijstering van de dorpelingen- teruggekeerd, nadat hij een paar jaren in een kamp heeft gezeten. Het is net na de oorlog en niets of niemand kwam ongeschonden uit die vreselijke tijd, zelfs al waren ze allemaal zo ver van het front verwijderd.
Dan komt er in het dorp een vreemde man aan, die er besluit te blijven. Der Anderer wordt hij genoemd, want niemand kent zijn naam, zorgt voor dat zandkorreltje dat het laagje vernis van het dorp en de mensen er af schuurt. Vooral ook door het feit dat der Anderer zeer weinig zegt, maar des te meer observeert en hen een spiegel voorhoudt, worden de gemoederen steeds onrustiger en gebeurt het onvermijdelijke: der Anderer wordt vermoord door alle mannen van het dorp, behalve Brodeck. Net die wordt belast met het verslag dat naar de grote stad zal worden gestuurd om de mannen van deze misdaad vrij te pleiten.
Maar Brodeck schrijft niet alleen een officieel verslag, hij schrijft ook zijn eigen verslag en dat is wat je te lezen krijgt. Hij beschrijft zo zijn eigen leven en hoe het allemaal zo ver is kunnen komen, wat hij meemaakte voor en in de oorlog, wat er gebeurde toen hij weer in het dorp kwam, wat er gebeurd was met zijn vrouw Emélia,...
Het is een zeer intens boek geworden met een zeer dwingende boodschap. Het vertelt over de donkere schaduw van de oorlog en de Shoah, al komen de woorden "jood" of "shoah" er nergens in voor. Er is echt niet veel verbeeldingskracht voor nodig om de situatie die in het boek geschetst wordt over te brengen naar onze tijd met zijn angst voor vreemdelingen en de clash van culturen, wat het wel heel erg griezelig maakt. Het boek vertelt over de diepste en donkerste hoeken van de menselijke ziel.
Zoals ik al schreef, een zeer intens boek, maar vlot leesbaar in een mooie taal. Eentje die je niet snel zal vergeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten