Auteur Hubert Lampo
Dit boek is een verhalenbundel die met elkaar niets te maken hebben, behalve dan dat deze acht artikeltjes baden in een magisch-realistisch sfeertje de ene al wat meer dan de andere. Een genre waar ik op zich niets tegen heb. Vooreerst Lampo kan schrijven, maar toch ook niet van het gemakkelijkste soort (in dit boek dan). Verscheidene keren heb ik een zin opnieuw moeten lezen om bij de les te blijven. In de eerder kortere verhalen komt zijn schrijverstalent (het is het eerste boek van Lampo dat ik lees) ten volle tot uiting. De langere hoofdstukken glijden wat af –ja, ik zal maar zeggen zoals ik het ervaar- naar gezwam, bijvoorbeeld het 65 pagina tellend artikel van Majoor Decoster had in dertig bladzijden ook kunnen verteld worden. De rest is bladvulling. In 1992 toen dit nog steeds modern ogend werk, als vijfde voorlaatste roman, verscheen was Lampo al rond de 72. Maar mag een éminence gris, zulk proza zich veroorloven ? Ik heb een beetje een dubbel gevoel hierbij. Je voelt dat er “een grote” aan het werk is (geweest), maar niet alle verhalen kunnen boeien, andere zijn dan weer uitstekend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten