Kartonnen dozen

Aureur: Tom Lanoye
Een (grotendeels) autobiografische roman, over het jongetje dat via zijn leraars (priesters) in contact komt met literatuur. Maar bovenal is het een verhaal over zijn vriendschap en later zijn liefde voor Z., een adonis waar hij naar opkijkt. Wanneer het laatste jaar op schoolreis gaat naar Griekenland en hij dezelfde kamer deelt met zijn grote vriend, gebeurt het, een kus en wat meer. Hoe het verder gaat laat ik aan de lezer over, in zoverre hij of zij in dit per definitie homoverhaal, zich wil inleven. Bij mij komt dit verhaal wat wrang en wat afstotelijk over, in zoverre zelfs dat ik constant tijdens het lezen het in gedachten diende te hertalen naar het smachten en geilen op en over meisjesrokken. Hoewel je uiteraard weet dat Lanoye homo is, heb ik nog enkele hoofdstukken gehoopt dat het ik-personage een meisje zou zijn maar langzamerhand wordt het duidelijk dat Tom Lanoye zijn eigen belevenissen beschrijft. Ik probeer breeddenkend te zijn en ik heb niets tegen homo’s, maar moeten zulke scènes in het lang en breed uitgesmeerd worden ? Wansmakelijk voor elke normale man, erotiserend (als ik mijn hertaling volg) waarschijnlijk voor homo’s. Als ik Lanoye mag geloven in een interview in Humo, gaat het niet over homo’s maar over liefde, voor een deel kan ik daar mee eens zijn. En ik moet toegeven dat het prachtig geschreven is, leesbare literatuur. Lanoye beheerst het schrijversvak als geen ander, alleen had ik misschien de pech om net dit (onwetend over de inhoud en ik wou eens kennis maken met de grote Tom Lanoye) verhaal uit te kiezen. Ik wil best nog eens iets lezen van Lanoye op voorwaarde dat het niet over herenliefde gaat.