
Kathleen Kent
Sarah's moeder, Martha Carrier is een van de vrouwen die als heks werd opgehangen in Salem, Massachusettes op het einde van de 17e eeuw. De schrijfster, Kathleen Kent, is in de tiende generatie een afstammelinge van Sarah en wou in dit boek Sarah's verhaal vertellen.
Het gezin Carrier, moeder, vader, vijf kinderen, heeft het niet gemakkelijk in de koloniën (Massachussettes was toen nog bij Engeland): lange, koude winters, hete zomers, godsdiensttwisten, ziektes, hard werken en de veelvuldige overvallen van de Indianen zijn deel van hun leven. Daarbij komt nog een erfeniskwestie, waardoor een neef zich gepasseerd voelt en elke manier goed is om het gezin van "zijn" boerderij te jagen. Bovendien is het een trots en stug gezin, niet erg kerks en door dingen uit het verleden, hebben de mensen uit hun dorp hen niet hoog op. Ze worden er ook nog eens van beschuldigd de pokken te hebben meegebracht naar Andover.
Algauw gaat de ronde dat Martha een heks is, elke genezing, elke eigenaardigheid en elke ziekte worden aan haar toverkunsten toegeschreven.
Als in het naburige Salem een aantal heksen worden opgepakt, duurt het ook niet lang of Martha is aan de beurt. Ze is ervan overtuigd dat ze haar onschuld zal kunnen bewijzen, maar heeft geen enkel verhaal tegen de jonge meisjes die "behekst" zijn en de schuldigen aanwijzen. Niemand is veilig voor de rechtbank, noch notabelen, geestelijken, peuters,...
Later worden ook de kinderen opgepakt en komen in dezelfde gevangenis terecht als hun moeder. De omstandigheden zijn er ronduit afschuwelijk, maar ze hebben elkaar nog (al zitten ze niet allemaal in dezelfde cel). Alleen vader, een reus van een man, met een duister verleden in Engeland, wordt niet opgepakt, simpelweg omdat men te bang is van hem.
Martha wordt opgehangen en de kinderen komen vrij, omdat er steeds meer protest komt tegen de heksenprocessen en de onmenselijke omstandigheiden in de gevangenissen. Uiteindelijk zal men zelfs overgaan tot verontschuldigingen en het terugbetalen van de gemaakte kosten.
Het verhaal komt in het begin misschien wat traag op gang, maar het leest steeds vlotter en boeit zeker en vast. Het wordt emotioneel, zonder hysterie of meligheid, wanneer eerst moeder, en later de kinderen opgesloten zitten en zeker als Martha haar kinderen moet achterlaten om te sterven.
Het boek zet je in ieder geval maar weer eens aan het denken over wat mensen in wat of wiens naam elkaar toch aandoen en dat voor ocharme dat beetje dat we hier op onze Aarde mogen rondlopen. En twee, of wij het zoveel beter doen? :-(