Umberto Eco
Dit boek van Eco speelt zich af op het einde van de negentiende eeuw. De woelige tijd waarin Italië en Frankrijk nog volop hun nieuwe identiteit zoeken. Simonini is half Italiaans, half Frans en een door en door slecht mens. Hij is een sjacheraar, een onderkruiper, een leugenaar, een moordenaar, maar bovenal: een vervalser. Uit oude boeken scheurt hij de onbedrukte pagina’s en gebruikt die om – voor wie er maar voor betaalt – documenten op te stellen die oud en dus authentiek lijken.
Hij begint zijn carrière als spion in Italië, maar wanneer de grond daar onder zijn voeten te heet wordt, verhuist hij naar Parijs. Hij is een fanatiek jodenhater, een erfenis van zijn grootvader en schuwt geen enkele methode, waar of verdichtsel, om dit volk in discrediet te brengen. Hoewel hij nog nooit een Jood ontmoette, is zijn enige doel de regelrechte vernietiging van de Joden. Zijn vaste opdrachtgever wordt gaandeweg de overheid – de Italiaanse, aanvankelijk, maar ook de Franse en de Russische. Hij moet documenten fabriceren die nu eens de jezuïeten, dan weer de vrijmetselaars belasteren. Zijn eigen preoccupaties brengen hem op het idee om de Joodse begraafplaats in Praag – die hij slechts kent van horen zeggen – erin te betrekken. Die begraafplaats blijkt later nog meermalen in zijn verzinsels dienst te kunnen doen als decor voor sinistere bijeenkomsten, bijvoorbeeld een samenkomst van Joodse leiders die de wereldmacht willen overnemen.
Er lopen heel wat rare figuren rond in dit boek, soms echt vergezocht, maar dan blijkt dat al deze mensen ooit echt leefden en de dingen die beschreven staan ook dachten en deden. Simonini is maar een verzinsel, maar zijn grootvader leefde dan weer wel ooit om zijn antisemitische verzinsel neer te pennen. Het is verbijsterend te lezen welke argumenten en tegenargumenten deze negentiende-eeuwers gebruikten om Joden zwart te maken, en bij uitbreiding de jezuïeten, de vrijmetselaars,... en zo de basis legden voor het ideeëngoed van bv. de nazi's.
Het is een taai boek, maar zijn boeken van Eco dat niet per definitie? Er zijn heel wat belangengroepen, mensen die dubbelrollen spelen, bovendien is Simonini een gespleten persoonlijkheid, wat het lezen niet altijd gemakkelijk maakt. Het boek werd geschreven is de stijl van de negentiende eeuw, met een verteller, met illustraties en met clifhangers.
Een goed boek? Ja, maar mijn favoriete Eco blijft De naam van de roos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten