Auteur: Martijn van Calmthout

Fantastisch boek! Een page turner.
Ons hoogstaand literair gezelschap schrijft niet alleen zelf, er wordt onder de leden en symphathisanten [ ;-) ] ook veel gelezen. In deze blog kan ieder lid van ons select gezelschap zijn/haar literatuurlijst met commentaar kwijt.

Zelfs
als de lezer van chocolade houdt, lijkt dit boek soms wat een beetje
te veel van het goede. Maar laten we beginnen bij het begin. Viviane
Rocher (toeval?) en haar zesjarig dochtertje openen een chocolaterie
in een onooglijk klein (fictief) Frans dorpje in de Périgord een
blitse moderne chocolaterie, zoals je zou kunnen vinden in Marseilles
of Parijs. De plaatselijke priester père Francis, is met zulke
blasfemie helemaal niet opgezet en probeert via zijn zondagspreken de
dorpelingen op te zetten tegen deze mondaine Madame Rocher. Onnodig
te zeggen dat Viviane de grootste tegenstand ondervindt om haar
winkeltje draaiende te houden. Ondanks dat zijn er toch een paar
bewoners die stiekem een koffie-chocolat komen drinken of wat
pralines kopen. Op een dag komen er langs de rivier zigeuners aan.
Vooral onder invloed van père Francis, worden de zigeuners ontzegd
om in de plaatselijke winkels aankopen te doen, alleen bij de
chocolaterie kunnen ze terecht. De aankomst van de vreemdelingen en
de steeds beter draaiende handel van Viviane splits het dorp in twee.
Een open oorlog is niet ver meer en het onmogelijke gebeurt. Het
schip van de zigeunerhoofdman, Roux wordt in brand gestoken, maar
bewijzen zijn er niet (later in het verhaal kom je toch te weten wie
het gedaan heeft). Als dan Viviane bovendien ook nog een groot
chocoladefeest organiseert, uitgerekend tijdens het heilig
Paasweekend, is het hek helemaal van de dam. Hoe het eindigt, moet je
elf maar lezen.
Een
biografie is meestal nogal saai, tenzij je een grote fan bent. Niets
van dit alles. Boris Johnson (tevens burgemeester van Londen) slaagt
er in om swung te krijgen in het omvangrijke oeuvre van Winston
Churchill. De Britse oorlogspremier was zoveel meer dan zijn alom
bekende one-liners en zijn al even beroemde V-teken (dat hij trouwens
zou 'gejat' hebben van Belgische verzetsstrijders).