Voor ik ga slapen

Auteur: SJ Watson

Christine wordt wakker in een vreemd bed naast een vreemde man. Ze herinnert zich niets van wat er die nacht of de dagen ervoor gebeurd is. De man vertelt dat hij Ben heet en met haar al 22 jaar getrouwd is. Christine heeft een auto-ongeluk gehad en lijdt sindsdien aan geheugenverlies maar buiten dat werkt haar verstand nog goed. Op advies van dokter Nash begint ze een dagboek en noteert ze al haar gesprekken. Na verloop van tijd moet ze concluderen dat er een aantal zaken niet kloppen. Ben is onbetrouwbaar, schrijft ze. Heeft dokter Nash, haar beste vriendin Claire of Ben hebben gelogen of speelt haar fantasie haar parten en heeft haar geest alles verzonnen ?

Op het einde van de roman komt de aap uit de mouw. De debuutroman van deze Britse schrijver, die nogal traag begint maar tot op het einde de spanning erin weet te houden is niet slecht. Ideaal voor op het strand of in de tuin.

De intrede van Christus in Brussel

Auteur: Dimitri Verhulst

Wanneer wordt aangekondigd dat Christus op 21 juli, in volle komkommertijd, Brussel zal bezoeken, ondergaat de Belgische hoofdstad een metamorfose. De gevels worden opgeknapt, bloembakken geplaatst en de criminaliteitscijfers duiken plotsklaps naar het nulpunt. Terwijl de beleidsmensen bakkeleien over wie een persoonlijk onderhoud met de profeet verdient en discussiëren over de route waarlangs Jezus lopen moet, krijgt de stad almaar een menselijker gelaat met oog voor de dakloze, de illegaal, de dronkaard en de armoe-oogster. De metro ruikt niet langer naar pis, de hoop is onder het volk. En dan breekt de grote dag zelf aan.
Op weergaloze wijze becommentarieert Verhulst kritisch de hedendaagse samenleving.  Waar geen heilig huisje gespaard blijft. Meesterlijk verhaal. 

 

BLOG BLOG BLOG

Auteur: Paul De Roover

Een beetje in 't slaap gevallen wat de XRR-blog betreft. Maar met deze, alle boeken besproken die ik in het voorjaar heb gelezen. Op één na (waar ik nog in bezig ben) en nu ben ik helemaal bij.

Dit is van mij

Auteur: Saskia De Coster

We maken kennis met Jakob, een jonge dertiger op de dool in de grote stad. Zijn vrienden hebben baby's en burn-outs, hij niet. Eén obstakel staat er nog tussen hem en zijn nieuwe ik: zijn jeugdliefde Jade, een even succesvolle, excentrieke als egocentrische fotografe. 'Jade is rook. Rook waaraan ik verslaafd ben.' zegt hij. Ze weet Jakob alleen te vinden wanneer ze hem nodig heeft, bijvoorbeeld om haar vakantiekind Andreas uit Roemenië te droppen. Het kind wordt de kroongetuige van de val van Jakob, die zijn Jade-verslaving tevergeefs in de armen van surrogaatmeisjes probeert te bezweren. Zelfs een knap spook - Jades overleden tante Elise, die niet om levenswijsheid verlegen zit - kan 'm niet redden.

Saskia de Coster jaagt haar verhaal- in haar originele beeldende stijl en met verrassend veel vaart - naar een soortgelijke dramatische ontknoping. Maar het blijft lichtvoetig: aangenaam lichtvoetig, dat wel en literatuur is het zeker.

De gele ogen van de krokodillen

Auteur: Katherine Pancol

Een ongrijpbare herinnering uit haar jeugd speelt Joséphine nog steeds parten. Beetje bij beetje worden de beelden duidelijk en begrijpt ze wat er op die zomerse dag op het strand is gebeurd en hoe deze ingrijpende gebeurtenis haar jeugd en verdere leven heeft beïnvloed.

Opgroeien bij een koude, opportunistische moeder, in de schaduw van een oogverblindende oudere zus (Iris) gaf haar zelfvertrouwen een flinke deuk. De zorg en de liefde voor haar twee dochters houden haar overeind. Tot Iris wil triomferen met een boek dat haar eigen zus (Joséphine) heeft geschreven en dan worden de rollen omgedraaid. Deze bijna 590 pagina's tellende pil is regelmatig saai, met nodeloos ingewikkelde nevenpersonages (en plot). Het is goedkoop, stereotiep en heeft veel weg van een wat groot uitgevallen stationsromannetje. Wel een vlot verteld verhaal, dat wel. Kortom strandlectuur en als de zee opkomt ga je zwemmen en leg je het boek voor enkele uren (of dagen) weg.

Engelbewaarders

 

          Auteur – Kristina Ohlsson

In een bos aan de rand van Stockholm wordt het aan stukken gesneden lijk van een jonge vrouw gevonden. Ze wordt geïdentificeerd als Rebecca Trolle, een studente die twee jaar geleden is verdwenen. Wanneer Alex, Peder en Fredrika de dood van Rebecca onderzoeken, doen ze nog meer macabere vondsten. Het spoor leidt naar een oudere schrijfster en een obscure club van filmliefhebbers, die zich de Engelbewaarders noemt.

De hoofdstukken worden afgewisseld met verhoorverslagen van een intern onderzoek waarbij Alex, Fredrika en Peder aan de tand worden gevoeld. Daardoor krijg je iedere keer een vooruitblik naar waar het onderzoek naar toe zal gaan. Dat is een interessant gegeven, het maakt je nieuwsgierig maar ook het plot wordt erdoor nogal ingewikkeld. Het groot aantal personages hebben uiteindelijk allemaal een link naar de verhaallijn, het duurt echter even vooraleer je doorhebt hoe de puzzel in elkaar past.

Daarentegen is het verhaal is goed opgebouwd en de karakters goed uitgewerkt, sympathiek maar het blijven mensen met mooie maar ook minder mooie kantjes.

Het is een degelijke politie thriller die je aan het eind toch op het puntje van je stoel weet te krijgen. De schrijfstijl van de Zweedse schrijfster Ohlsson is soepel en zij neemt de tijd om het verhaal te vertellen en dat is prettig, daardoor kun je goed in het verhaal kruipen en meegaan in de speurtocht naar een wel heel zieke geest.

Nostalgie van het geluk

Auteur: Amélie Nothomb

Het is moeilijk in te schatten of het boek autobiografisch is of pure fictie. Hoe dan ook, de schrijfster reist voor 't eerst in 15 jaar terug naar Japan (waar ze écht geboren is). Een tv-ploeg van France 5 reist met haar mee en maakt een reportage van de beroemde schrijfster. Ze ziet haar nanny terug, die intussen hoogbejaard is en haar eerste vriendje waarmee ze bijna getrouwd was. De emoties laaien hoog op en de schrijfster probeert om te gaan met de beslissingen die ze als twintigjarige ooit nam. Een heel andere Nothomb deze keer aan het woord. Geen excentrieke personages , geen extreme plotwendingen. Nee, een gewoon reisverhaal – zoals gezegd – dat misschien waar is of toch niet.

Het huidige Japan en de zeden en gewoonten – die ze maar al te goed kent – worden er mooi in beschreven. Toch weer een klein meesterwerkje van mijn favoriete romancière.

PS: Enige kennis van haar vroegere romans is niet echt nodig maar toch enigszins gewenst, vermits ze in dit boek vaak refereert naar haar eerdere werk

De zoetheid van perziken

Auteur: Joanne Harris

Wanneer 'De zoetheid van perziken' begint, woont Vianne met haar vriend Roux en hun twee dochters Anouk en Rosette op een woonboot in Parijs. Hier maakt zij nog steeds haar verrukkelijke chocolade. Dan ontvangt ze een brief van een overleden vriendin waarin staat dat Vianne terug moet gaan naar Lansquenet, waar ze haar eerste chocolaterie opende. (zie 'Chocolat' juni 2015). Uit de brief wordt duidelijk dat er daar iemand is die Vianne’s hulp nodig heeft. Naarmate Vianne langer in Lansquenet verblijft, hoe meer ze de spanningen in het dorp voelt. De moslimgemeenschap heeft zich uitgebreid en heeft botsingen met de andere mensen uit het dorp, terwijl vroeger iedereen het altijd goed met elkaar kon vinden. Opeens lopen er gesluierde vrouwen rond in het dorp en een van hen is in de oude chocolaterie van Vianne gaan wonen. Alleen krijgt niemand echt contact met de gesluierde vrouw, ook de allochtonen niet. Er hangt een groot mysterie om deze vrouw en al snel wordt duidelijk dat de verdeeldheid die in het dorp heerst iets met deze vrouw te maken heeft.
Joanne Harris heeft een fijne schrijfstijl. Het dorpje Lansquenet wordt beschreven dat je jezelf al helemaal door de kleine steegjes rond ziet lopen. Het boek heeft een mysterieus tintje.

Beetje bij beetje krijg je af en toe een stukje van de puzzel toegereikt, waardoor je verder wilt lezen totdat je alle stukjes verzameld hebt. En wie is toch die gesluierde vrouw die met niemand wil praten?De zoetheid van perziken is een heerlijk avontuur vol lekkere gerechten, vriendschappen en met een toch wel verrassend einde.

Na “Rode schoenen” (zie juli 2015) had ik wat genoeg van al die chocolade en dat geheks.

Enigszins nieuwsgierig hoe de triologie zou eindigen, ben ik toch aan dit boek begonnen zij het met wat “lange tanden'. Om eerlijk te zijn is dit derde en laatste boek, achteraf het beste deel gebleken.

De hekserijen en de culinaire beschrijvingen zijn deze keer tot een minimum beperkt gebleven en het plot ontwikkelt zich mysterieus, interessant met mooie uitgewerkte psychologische personages.

PS: het boek is niet zo zeer een vervolg op “Rode schoenen” maar wel op “Chocolat”