Dagboek van zwaluw

auteur: Amélie Nothomb                                            

          Een man neemt een baantje aan als huurmoordenaar. Zonder gevoel van enige menselijkheid voert hij koel de ene opdracht na de andere uit, tot hij een minister en zijn gezin moet uitmoorden. 
           Op zich een karweitje zoals een ander, ware het niet dat hij de aktetas van de functionaris moet meebrengen en daarin zit (toevallig?) het dagboek, dat van de knappe 15-jarige dochter was geweest.

Hij maakt één fout, hij leest het dagboek.

Amélie Nothomb wederom met een merkwaardig fantasierijk  verhaal. 

Het onderwerp sprak me echter niet zo aan, maar op zich een goed boek(je)

De droomster van Oostende

Eric-Emmanuel Schmitt

Weer een verhalenbundel van Schmitt met weer vijf verhalen in (zie ook Odette Toulemonde e.a. verhalen) Verhalen over mensen, de liefde,...
Vooral het titelverhaal is een heel mooi verhaal, het is gelukkig ook het langste, over een oude, op het eerste zicht wat saaie dame die verteld over de liefde van haar leven.

Schmitt slaagt er altijd weer in om met zijn verhalen je te raken.

Het nieuws in drie regels

Félix Fénéon

In 1906 schreef Fénéon een half jaar lang de "fait divers" in Le Matin, in drie regels, meer plaats kreeg hij niet. Iemand heeft die allemaal bijgehouden en de meesten ervan staan in dit boekje.
Nu zal je denken, wat is dat voor een raar concept, de kleine dingen van de dag van bijna honderd jaar geleden, wat heb ik daaraan? Het is vooral dankzij de onderkoelde stijl van de auteur, zijn timing en taalgevoel dat de berichtjes heel grappig worden, vooral ook omdat het hele verhaal moest verteld worden in drie regeltjes.

Het is geen boekje om in een ruk uit te lezen, maar om zo af en toe een honderdtal berichtjes te lezen en te herlezen, want soms duurt het even voor de dubbele bodem duidelijk wordt.

Een voorbeeldje:
"Als mijn kandidaat zijn belofte niet houdt, maak ik er een eind aan", bezwoer M. Bellavoir uit Fresquienne. HIJ hield woord.

Een tussendoortje of voor op het toilet, die vaak een hele brede glimlach op je gezicht tovert.

Gerechtigheid

Stieg Larsson

Eindelijk heb ik het derde deel van de Millenium-trilogie gelezen.
Het boek begint in sneltreinvaart waar deel twee gestopt is. Ik zal niet veel over de inhoud vertellen, want anders is het niet meer zo tof als je van plan bent zelf de boeken te lezen.

Larsson slaagt er in om ook deel drie razend spannend te houden en al weet je dat er gerechtigheid zal geschieden, zo belooft de titel dat toch, het verhaal blijft tot het laatste hoofdstuk -en het zijn er vele- een plezier om te lezen.

Doorbraken in de Natuurkunde

Redactie: Machiel Keestra

Doorbraken in de Natuurkunde is een geslaagd historisch overzicht van de belangrijkste (r)evoluties in de natuurkunde, van Aristoteles tot Bohr.  In 7 verschillende hoofdstukken, elk geschreven door specialisten ter zake, worden de bewegingsleer, licht, gravitatie, elektromagnetisme, thermodynamica, relativiteit en kwantummechanica behandeld.  Deze verschillende onderwerpen worden in hun historisch perspectief geplaatst. Hierbij wordt stilgestaan bij de wijze hoe de theorie of het inzicht tot stand is gekomen, hoe deze al dan niet werd aanvaard en wat de gevolgen ervan waren.  Uiteraard is dit geenszins een volledig overzicht.

Naast de geschiedenis worden de fysische theorieën, maar ook de soms fout voorlopers ervan, op een duidelijke manier uitgelegd.  Al blijft het wel een academisch niveau.  Enkele hoofdstuken zijn vaak wat oubolliger geschreven, andere lezen vlot.  Als geheel zeker een aanrader voor iedereen die de wereld om ons heen beter wil begrijpen.

Vergeten straat

Auteur: Louis Paul Boon

Een doodlopende straat in een naamloze grote stad wordt, tijdens de aanleg van een nieuwe spoorwegverbinding, helemaal van de buitenwereld afgesneden. Op initiatief van Koelie besluiten de bewoners een commune (de nieuwe gemeenschap) uit de grond te stampen en weg te raken van de armoede die hun wijk reeds lang teistert. Alleen al om figuren als Koelie, Roza (Koelies stiefdochter) en bedelaar ‘Vieze’ is ‘Vergeten straat’ een feest om te lezen, zo schrijft de omslagtekst. Een ‘feest’ is er wel duidelijk over. Het verhaal komt traag op gang, eigenlijk gebeurd er niets bijzonders tot de laatste bladzijden en bovendien is het in ‘geschaafd’ dialect en in de oude spelling geschreven. Vlot lezen is er niet bij. Als je dan uiteindelijk het boek uit hebt, vraag je je af ‘waar ging dit nu over ?” In een veertig bladzijden tellende nawoord van een wetenschappelijk team, krijg je er een antwoord op. Dat zegt al genoeg denk ik. Van Boon al beter werk gelezen.

Champagne !

>

Auteur: Amèlie Nothomb                                                       

Opnieuw een merkwaardig verhaal waarin een wildvreemde man sterft bij  Batiste Bordave een onbenullig kereltje die zijn dagen slijt als kantoorklerk. Bastiste besluit om de identiteit van de man over te nemen en rijdt naar de villa van de man. De nietsvermoedende knappe weduwe ontvangt hem, denkt dat hij een collega is en laat hem logeren in het huis van de overledene.

Hoe het uiteindelijk afsloopt moet je zelf maar lezen. Champagne is een allesbehalve stichtend verhaal over een universele droom, een sprookje voor volwassenen, voortgestuwd door halve waarheden, complotten en geheimzinnigheid met rare wendingen en dronken makende paradoxen. Om in ene keer uit te lezen (174 blz). Nothomb op haar best

Plectrude

Auteur: Amélie Nothomb

In het begin lijkt deze roman op 'Gods ingewanden’; je krijgt een déja-vu gevoel, maar na een tijdje neemt het verhaal een heel andere wending. Een meisje, Plectrude, groeit liefdevol op bij haar tante en oom en ontpopt zich als de meest veelbelovende danseres van haar generatie maar het sprookje is van korte duur. Anorexia transformeert de florissante jongedame in een wandelend geraamte.

Amélie Nothomb beschrijft de wereld van het ballet op een genadeloze wijze: wie de top wil bereiken moet er zelfs zijn gezondheid voor opofferen. Het eindigt nogal verrassend.

Op zich een goed boek, hoewel ik van Nothomb al beter heb gelezen.

Wat als de olie op is ?

Lieven Scheire & Filip Van Den Abeele 

Een goede vraag. Met een teleurstellend antwoord, niet alleen voor de wereldeconomie (en dus ook voor onszelf) maar ook voor de kwaliteit van het besluit die beide ingenieurs neerschrijven aan het eind van dit boek. Maar laat u daarom niet afschrikken om dit verhaal te lezen. De auteurs geven een helder beeld hoe het met de energievoorziening in de wereld is gesteld en hoe de nabije toekomst op dat vlak zal evolueren. Hierbij worden nogal wat clichés van de kaart geveegd, zoals ‘gaat binnenkort het licht uit ?” Of: “is zonne-energie inderdaad het groene Eureka van de toekomst ?”  Anderzijds geven ze een duidelijke werking van kern-, wind-, zonne-, en waterenergiewinning in begrijpelijke taal. (“water bestaat uit twee bollekes waterstof en een bolleke zuurstof die zich met hun haakjes aan elkaar hebben vastgehaakt”).

Voor wie het allemaal nog eens mooi op een rijtje wil zetten, in een vlotte en soms humoristisch taal beschreven zonder dat het schoolmeesterachtig overkomt.

Het dwaallicht

Auteur: Willem Elsschot 

Laarmans ontmoet drie “zwartjes” in de straatjes van de Antwerpse binnenstad. Zij blijken Afghaanse zeelui te zijn die net zijn gearriveerd. Ze zijn op zoek naar Maria Van Dam. Laarmans staat hen bij met hun zoektocht en onderweg leert hij veel over deze rare snuiters. Veel meer gebeurd er niet in dit verhaal, maar het is zo mooi verteld dat je wel blijft lezen. Het was van mijn studententijd geleden dat ik het werkje  (slecht 44 bladzijden) heb gelezen en ik weet nog dat ik destijds dacht: ‘Is dat nu literatuur’ ? Vandaag kan ik zeggen en schrijven: JA, in hoofdletters zelfs. (herlezen 04.2010) 
Hiernaast de stripversie, zoals die in 2008 verschenen is met tekeningen 

van Dick Matena >

De geboorte van Venus

Auteur: Sarah Dunant

Florence, 1528. Het is de tijd van de Medici, een tijd van overdadige luxe en schitterende kunst maar ook van de nachtpolitie en de hellenpreken van Savonarola. De vijftienjarige Alessandra heeft haar hart verpand aan de schilderskunst, ze wordt echter uitgehuwelijkt en het enige dat van haar verwacht wordt is het baren van kinderen. Het pientere meisje heeft al vlug door dat er een aantal zaken rondom haar echtgenoot en de (toenmalige geestelijke) wereld niet kloppen. Als ze de schilder van haar jeugdjaren terugziet, neemt haar leven enkele dramatische wendingen en eindigt nogal verrassend.

Het boek blijkt een nogal natuurlijk getrouwe omschrijving te zijn van wat er echt gebeurd is, rond deze onrustige periode. Uiteraard is het leven van Alessandra fictief. Het verhaal heeft iets van met de wagen naar de kust rijden op een zondag. Even kun je goed doorbollen en dan sta je in de file en uiteindelijk krijg je toch die prachtige duinen, strand en zee te zien. Zo ook het plot. Er zitten hier en daar enkele langdradige stukken in en elders loopt het zoals een trein. De zinsconstructies zijn mooi, soms een tikkeltje aan de bombastische kant, wat niet altijd de leessnelheid bevorderd. De voortdurende uitweidingen over de heilige geschriften en Gods ‘bedoelingen’ zullen wel perfect de tijdsgeest vatten maar maken het werk dan weer wat ‘te religieus’ van het goede. Maar goed het blijft een mooi vertelt verhaal waar we in het reële decor van Florence een verbazend verhaal leren kennen hoe er geleefd werd en wat de positie van de vrouw was, in de 16^e eeuw. Het is een knap stukje geschiedschrijving 

Voor wie geïnteresseerd is in dit tijdsgewricht of in de stad Florence, zal er zeker van smullen.

De verloofde van Sado (Ni D'Eve Ni D'Adam)

Auteur Amèlie Nothomb 

Het boek is het vervolg op onderstaande bespreking “De hongerheldin”;

De recensie van Humo schetst loepzuiver deze prachtige roman.

En deze keer is het blad wel vol lof voor de schrijfster, ik citeer: (bewerkt)

De Belgische schrijfster wordt met deze een grande dame van de francofone literatuur.

Er ligt een glans van licht, argeloos geluk over de bladzijden. Al blijft het aplomb van Nothomb wel intact: ze sleurt als vanouds de lezer mee in een bad van sierlijke zinnen.

'De verloofde van Sado' is een ‘love story’ maar geen gewone. Een waar gebeurd verhaal nog wel, want Nothomb schrijft nog eens autobio. We schrijven 1989: Nothomb is 21 en glijdt in een relatie met Rinri, een knappe Japanner die ze lessen Frans geeft. Wat volgt zijn twee knusse jaren in Tokio waarin de twee elkaar ontdekken, met de cultuurverschillen als leidmotief. Want naast een uitgepuurd liefdesverhaaltje is het boek ook een smakelijke introductie tot Japan, een hommage aan het land van contrasten en zijn tradities.

Tussen de warmbloedigheid door blijft ze echter het bizarre detail vangen.

'Zoveel mooier en nobeler dan een idiote liefdesgeschiedenis.' Zo vat Nothomb zelf ongewild haar nieuwe boek krachtdadig samen op de laatste pagina. 'De verloofde van Sado' is een enig mooi uitgesneden tranche de vie: een verhaal van kleine tederheid.

Beter zou ik het niet kunnen verwoord hebben.

Een van de beste romans die ik de laatste tijd gelezen heb.

PS: Hoewel is niet echt noodzakelijk is om de twee voorgaande werken te lezen, verduidelijkt enige 'voorkennis' toch wel het een en ander als aanloop tot deze roman.

De hongerheldin (Biographie de la faim)

Auteur: Amèlie Nothomb 

Eigenlijk is deze roman het vervolg op 'Gods ingewanden, zie februari 2010) maar kan er ook los van gelezen worden. Het beschrijft Amèlies vertrek uit het liefelijke Japan waardoor zij alles moet achterlaten wat haar zo aan het hart lag: haar oppasmeisje (haar Japanse moeder), de natuur, de geuren en kleuren, de overvloedige weldaad maar vooral de eerste herinneringen aan haar jeugd. Omdat haar vader consul is en door de Belgische regering wordt uitgestuurd naar meeste uithoeken van deze aardbol leert ze andere werelden kennen. De ene getuigend van grote armoe (Bangladesh) tot het verrukkelijke pretpark dat New York is. We volgen haar door verschillende landen tot wanneer ze wordt teruggestuurd naar Brussel omdat ze de leeftijd heeft bereikt om aan haar universitaire studies te beginnen. Net als in 'Gods ingewanden' krijg je een inzicht hoe een jong meisje de wereld bekijkt door haar eigen ogen. Wederom een schitterend geschreven werk met de nodige zin voor humor en overdrijving. Hoewel critici in Frankrijk haar bestempelen als een bestsellerauteur, desnoods een cultfiguur (en geen wereldliteratuur) vind ik dat je haar best moogt rekenen onder de 'groten' van Belgiës beste auteurs. Evenals in 'Gods ingewanden' komt het verhaal maar pas echt na een dertig bladzijden op gang, maar daarna is het smullen van haar (pseudo) kinderlijke waarnemingen. De talrijke verwijzingen naar de wereldliteratuur, aangebracht door de schrijfster zelf, is dan weer een klein minpuntje. Een Humo recensie breekt deze roman af tot op de grond, wat ik volkomen onterecht vind. 

Op deze 'Hongerheldin' is er nog een vervolg (zie hierboven: 'De verloofde van Sado').

Dood van een maestro

Auteur: Donna Leon

In het betoverende en het anders zo onbewogen Venetië lijkt misdaad nauwelijks een rol te spelen maar wanneer een bekende dirigent vergiftigd wordt tijdens een opvoering van een opera, is het voor speurder Brunetti een hele klus om de dader van deze gifmoord aan te wijzen . De Duitse maestro Helmut Wellauer heeft immers vele vijanden, privé en in zijn beroepsleven. Een heerlijke misdaadroman in een sfeervol Venetiaans decor die vlotjes wegleest.

Boetekleed

Auteur : Ian McEwan   

In de schitterende zomer van 1935 is de dertienjarige Briony Tallis getuige van een merkwaardig schouwspel. Bij toeval ziet ze haar oudere zus Cecilia met haar jeugdvriend Robbie bij de fontein op hun landgoed staan. Cecilia stapt in haar ondergoed in het water,  terwijl Robbie toekijkt. Enkele uren later is ze opnieuw getuige van een ontmoeting tussen die twee, ditmaal is het nog een schokkender confrontatie. Aan het einde van diezelfde dag wordt er een misdaad begaan, wat het leven van Briony, Cecilia en Robbie voorgoed zal veranderen.

Wat hebben de drie voorvallen met elkaar gemeen en waarom ?  Dat dit literatuur is zal niemand ontkennen. De mooi volzinnen bemoeilijken echter de lees-vlotheid maar het blijft (met een beetje inspanning) een prachtig verhaal, de moeite om te lezen waard

De cementen tuin

          Auteur: Ian McEwan                                                   

Een gezin met vier kinderen woont in een vrijstaand huis in een afbraakbuurt van een Engelse stad. Als kort na de vader ook de moeder overlijdt, besluiten ze om haar te begraven in de kelder. Als dit voor de buitenwereld aan het licht komt, zouden ze immers gescheiden worden van elkaar of in een weeshuis worden geplaatst. Een tijdje gaat het goed  tot …

Een merkwaardig verhaal waarin de jongelui elk op hun manier het gebeurde tracht te verwerken, gehinderd door hun onvolwassenheid en de aankomende adolescentie. Van het boek is er eveneens een film gemaakt door Andrew Birkin ‘The cement garden’ met in de hoofdrol Charlotte Gainsbourg (als oudste zus). Een film die voor een keer even goed is als het boek.