Auteur Amèlie Nothomb
Het boek is het vervolg op onderstaande bespreking “De hongerheldin”;
De recensie van Humo schetst loepzuiver deze prachtige roman.
En deze keer is het blad wel vol lof voor de schrijfster, ik citeer: (bewerkt)
De Belgische schrijfster wordt met deze een grande dame van de francofone literatuur.
Er ligt een glans van licht, argeloos geluk over de bladzijden. Al blijft het aplomb van Nothomb wel intact: ze sleurt als vanouds de lezer mee in een bad van sierlijke zinnen.
'De verloofde van Sado' is een ‘love story’ maar geen gewone. Een waar gebeurd verhaal nog wel, want Nothomb schrijft nog eens autobio. We schrijven 1989: Nothomb is 21 en glijdt in een relatie met Rinri, een knappe Japanner die ze lessen Frans geeft. Wat volgt zijn twee knusse jaren in Tokio waarin de twee elkaar ontdekken, met de cultuurverschillen als leidmotief. Want naast een uitgepuurd liefdesverhaaltje is het boek ook een smakelijke introductie tot Japan, een hommage aan het land van contrasten en zijn tradities.
Tussen de warmbloedigheid door blijft ze echter het bizarre detail vangen.
'Zoveel mooier en nobeler dan een idiote liefdesgeschiedenis.' Zo vat Nothomb zelf ongewild haar nieuwe boek krachtdadig samen op de laatste pagina. 'De verloofde van Sado' is een enig mooi uitgesneden tranche de vie: een verhaal van kleine tederheid.
Beter zou ik het niet kunnen verwoord hebben.
Een van de beste romans die ik de laatste tijd gelezen heb.
PS: Hoewel is niet echt noodzakelijk is om de twee voorgaande werken te lezen, verduidelijkt enige 'voorkennis' toch wel het een en ander als aanloop tot deze roman.
1 opmerking:
Het boek net gelezen en het begon heel mooi, maar gaandeweg vond ik dit boek van Nothomb toch een beetje wegzakken naar een -weliswaar goed geschreven- dagboek. Ik heb van andere romans van Nothomb al meer genoten.
Een reactie posten