Auteur: Amélie
Nothomb
De Belgische (Franstalige
schrijfster) Amélie Nothomb komt nog nogal eens bijzonder origineel uit de
hoek, zoals we dat intussen al stilaan van haar gewoon zijn. In deze roman
ontvangt de schrijfster, zoals elke bekendheid, mails en brieven van fans. Eén
brief is op zich bijzonder. Deze werd opgestuurd door een Amerikaanse soldaat
die in Irak vecht. Hij vertelt daarin over zijn leven en zijn besluit om zich
moddervet te eten als protest tegen deze oorlog. Nothomb die slechts met
mondjesmaat antwoordt op zulke bizarre schrijfsels van lezers, besluit om nu
wel een correspondentie op te zetten uit medelijden met de soldaat. En dan
neemt het verhaal een hoogst onwaarschijnlijke wending, zoals meestal bij deze
schrijfster. Het plot verder vertellen zou het verrassingseffect wegnemen. Ik
kan me niet van de indruk ontdoen dat ook deze roman een hoog autobiografisch
gehalte heeft. ‘Exuberante en bizarre verbeeldingskracht’, schrijft De Morgen
in zijn commentaar.
Wie voor
’t eerst een boek leest van Amélie Nothomb, zal dit waarschijnlijk een goede
roman vinden, haar andere verhalen (zie bespreking elders) zijn zo niet, nog
beter
Geen opmerkingen:
Een reactie posten