Hoewel Amélie Nothomb al schitterende verhalen heeft geschreven,eindigt haar laatste roman ‘Vadermoord’ (2011-2012) nogal warrig. De jonge tiener Joe Whip is een getalenteerde goochelaar. In het broeierige Nevada ontmoet hij de gevestigde illusionist Norman Terence, die de knaap onder zijn hoede neemt. Alles gaat goed tot Joe verliefd wordt op Normans vriendin, de sensuele vuurdanseres Christina. Als Joe inziet dat hij Christine niet tot de zijne kan maken, blijft er alleen nog maar de vernietiging van zijn geestelijke vader (Norman) over. Elk jaar een roman proberen af te leveren is een mooi voornemen .
[ Waarom dan toch altijd dat gevoel van teleurstelling als je het boek(je) dichtklapt? Misschien is dat eigen aan schrijvers die geen woord te veel gebruiken, die zich nooit helemaal blootgeven. Misschien is Nothomb meer een illusioniste dan een romancière en is haar minimalisme noodzakelijk om de goesting te bewaren. Die van haar en die van ons. Dat maakt van haar nog geen tricheuse. ‘Een goochelaar houdt van zijn publiek en respecteert het. Een valsspeler kijkt neer op de persoon die hij plukt', klinkt het in Vadermoord. Amélie pokert elk jaar een rondje, en wij – wij willen spelen. In alle eerlijkheid.]
(commentaar deels overgenomen van ‘Knack’)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten