De stervende ster

Auteur: Paul Geerts

Een Suske & Wiske album. Een gezant van de Orion nevel komt naar voedsel zoeken op de planeet aarde. Professor Barabas en zijn studiegenoot Dirk Frimout (jaja) bouwen een raket om het ongelukkig wezentje terug te brengen. Daarop vertrekken onze helden naar Orion en redden de planeet.
Een bijzonder teleurstellende  uitgave (1994) van de opvolger van Willy Vandersteen.

Haast geen grapjes en spanning zit er ook al niet in. Bovendien wordt er uitgebreid en tot vervelens toe over de technologie en de sterren gepraat door de twee geleerden (correct) maar dat het onmogelijk is op enkele uren vliegen de Orion nevel te bereiken (ook al is het via een wormgat) daar gaat Paul Geerts volledig aan voorbij. Als je dan toch fantaseert doe het dan goed en probeer niet de pseudo-wetenschapper uit te hangen. 
Waar is de tijd van de echte Willy Vandersteen verhalen.

Kubrick

        

         Auteur: Paul Duncan

Een overzicht van zijn gehele oeuvre, met specifieke wetenswaardigheden over elke film die hij geregisseerd heeft. Duncan schetst een mooi portret van Kubrick een van de grootste beeldkunstenaars die de filmwereld heeft gekend. Geïllustreerd met tientallen foto's.

Een aangenaam en wetenswaardig bladerboek

Het verhaal van de dienstmaagd

Het verhaal van de dienstmaagd

Margaret Atwood

Ergens in de VS, ergens in de toekomst is er een republiek, totalitair, geregeerd naar de letter van het boek Genesis.

In deze ingedeelde wereld leven o.a. de 'dienstmaagden'. Een bizarre naam voor de vrouwen die moeder zijn en dus bewezen hebben dat ze vruchtbaar zijn. Deze dienstmaagden hebben letterlijk één functie: zorgen voor de voortplanting. Ze worden toegewezen aan een man, een hoge, gehuwde (steriele?) functionaris van het regime. Opdracht: heel de dag in hun kamer zitten en wachten totdat ze worden geroepen om in aanwezigheid van de echtgenote te paren in de hoop dat er een bevruchting tot stand komt.

Vanfred, de vertelster, beschrijft hoe haar leven verloopt in deze steriele wereld, zonder boeken, schriften, muziek; zelfs zonder woorden of toch alleen maar de voorgeschrevene. Veroordeeld tot haar kamer heeft ze veel tijd om na te denken over vroeger, over haar voorgangster (maximaal drie jaar bij dezelfde man), haar dochter, haar echtgenoot, haar naam, de liefde, de vroegere vrijheid, kortom haar leven.

Een bizar, bevreemdend en verbijsterend verhaal, sober verteld, maar toch met veel menselijk gevoel.
Ik vond het een heel goed boek, misschien niet het gemakkelijkste om te lezen maar heel boeiend. Een reflectie van wat niet is, maar wel kan zijn als we even niet opletten.

Het glazen huis

Het glazen huis

Leonora Christina Skov

Zeven wetenschappers en kunstenaars krijgen een uitnodiging om, via een vaag fonds, een maand te verblijven op een eiland voor de Deense kust, zodat ze er in alle rust kunnen werken en wonen. Deze zeven mannen en vrouwen kennen elkaar niet, zoals blijkt als ze staan te wachten op de boot die hen naar het eiland zal brengen.
Op het eiland is er geen telefoon- of internetverbinding. Bovendien is het water rondom het eiland diep en koud en vol gevaarlijke stromingen. Verder blijkt het huis volledig uit glas te bestaan, al zijn er wel gordijnen voor elke kamer.
Aldus volledig van de buitenwereld afgesloten, zijn de gasten, ondanks dat ze elkaar niet echt mogen, op elkaar aangewezen en blijkt er hen meer te verbinden dan je op het eerste zicht zou denken.
Dan verdwijnt een van hen, sterft er een ander,...
Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat een dood meisje in elk van hun leven een rol heeft gespeeld en komen de vragen en het wantrouwen.

Een goed geschreven boek, intrigerend, alleen was het einde voor mij een beetje teleurstellend, niet zozeer omdat je zelf nog een beetje kan invullen wat de waarheid is, maar omdat het wat op een anticlimax eindigt.
Toch een aanraden als je op zoek bent naar wat licht lectuur.

Kruistocht in spijkerbroek

Auteur: Thea Beckman

Rudolf een 16-jarige jongen uit Amstelveen wordt door twee geleerden via een teletijdmachine getransporteerd naar de 13e eeuw ten tijde van de kinderkruistochten. Hij red Leonardo van een overal door boeven. Rudolf moet echter op het afgesproken tijdstip terug op de plaats staan om hem te kunnen terugflitsen naar de 20e eeuw, maar hij mist de afspraak. Noodgedwongen blijft hij in het jaar 1212. Op dat ogenblik trekt er een karavaan van duizenden kinderen voorbij. Hij en zijn vriend helpen waar ze kunnen, want vele kindjes zijn onderkomen, hebben nauwelijks te eten, zijn ziek en sterven langs de kant van de weg. Rudolf met zijn 20-eeuwse kennis weet een roodvonkepidemie in te dijken, voor voldoende eten te zorgen en organiseert knok-, voedsel-, verdedigings-, hulp-, en medische teams. Zeer tegen de wil van de twee streng religieuze volwassen geestelijken die de leiding hebben. Dat lijdt tot wrijvingen en het komt zelfs tot een proces wegens godslastering. Rudolf dreigt op de brandstapel terecht te komen. Onder druk van de kinderen die intussen wel gevoed zijn, voldoende verpleegd worden en zich veilig voelen bij Rudolf moeten de twee geestelijken inboeten. Voor de boeg ligt echter de grote oversteek, de Alpen, om Italië te kunnen bereiken.

Ze trotseren de elementen, zelfs een ontvoering van vijftig kinderen en komen in Genua aan.

Daar ontdekken ze dat het een complot is, gesmeed door een van de twee zogenaamde geestelijken.

De zwendel wordt op tijd ontdekt. Een deel van de kinderen blijft ter plaatse en een deel trekt door naar het zuiden van Italië. Daar vindt Rudolf een aluminium doosje. Hij alleen weet dat dit enkel afkomstig kan zijn uit de 20e eeuw.

De roman is eigenlijk een boek voor oudere kinderen. Ik was toch nieuwsgierig en heb het werk ontleend uit de jeugdbibliotheek. Het is een vlot verteld verhaal waarin je meegesleept wordt in de avonturen. Het heeft een zeker James Bond gehalte, Rudolf lukt in alles en buiten een paar schrammen en een buil, komt hij ongeschonden uit de vele conflicten die hij moet trotseren.

Voor jonge tieners zal dit wel een ontzettend spannende roman zijn. Als volwassene heb je hier en daar toch wat vraagtekens, maar het blijft een leuk verhaal en “geloofwaardig” verteld.

Stranddieven

 Auteur:  Joanne Harris

De Britse schrijfster Joanne Harris bekend van haar triologie “Chocolat” (zie juni 2015 ) zit weer op haar vertelstoel. Deze roman gaat over de vete tussen twee dorpjes (Les Salants en La Houssinière) op het eiland Le Devin voor de Bretoense kust ter hoogte van Nantes. (of dit eiland echt bestaat is niet zo duidelijk). Wanneer Mado na tien jaar terugkeert naar Les Salants om voor haar vader te zorgen, blijkt het dorp bijna ten prooi aan de zee. Ze wordt gewantrouwd door de dorpsbewoners en zelfs door haar eigen vader maar ze weet de inwoners met loyale hulp van Flynn te overhalen om zich te verzetten tegen de zee. Flynn is een buitenlander nog wel, een wat mysterieus type die de kant heeft gekozen van Les Salants. Het project lijkt wonderwel te lukken maar dan herleven de tragedies uit het verleden. Mado's stilzwijgende vader draagt een verschrikkelijk geheim mee en is Flynn wel diegene waarvoor hij zich uitgeeft?

In het begin van de roman overlaadt Harris de lezers met tientallen eilandbewoners, zodat het niet onmiddellijk duidelijk is wie van wie familie is en dan volgt er nogal een saai middenstuk waar in prachtige bewoordingen de zee en de flora worden beschreven van het woeste eiland. Halverwege komt het verhaal pas echt goed op gang. De mysteries worden langzaam ontrafeld, weliswaar in een ingewikkeld plot met een nogal bloedarm einde.

Harris houdt blijkbaar van tegenstellingen op de spits te drijven (net zoals in Chocolat), maar ondanks dat is het een meeslepende roman geworden. Vakantieliteratuur met drie sterren.

De misdaad van graaf van Neville

Auteur Amélie Nothomb neemt ons mee naar haar thuisland België en in het bijzonder naar het aristocratische Belgische milieu. De wereld van graven en gravinnen, buitenhuizen, golftoernooien en extravagante feesten. Maar wat stelt een adellijke titel in de eenentwintigste eeuw nog voor?
Met oog voor detail toont Nothomb de tragiek van het gezin Neville, dat nog wel een titel heeft, maar geen geld. Ze moeten het prachtige familiekasteel verkopen. Nog eenmaal zullen zij, traditiegetrouw een tuinfeest geven, waarbij de champagne rijkelijk zal vloeien.
Maar als een waarzegster graaf Neville voorspelt dat hij op het feest een van zijn gasten zal vermoorden, komen de familieverhoudingen op scherp te staan. Zal de voorspelling uitkomen en zal de graaf als moordenaar de geschiedenis ingaan?
De misdaad van graaf Neville is een moderne, literaire parel, die meteen aanvoelt als een classic: scherp, elegant en vol verbeeldingskracht. En zoals meestal bij Nothomb, een verrassend einde.

Petronilla

      

Auteur:    – Amélie Nothomb
Onder – zogezegd – haar eigen naam zoekt de schrijfster een drinkezuster om samen met haar champagne te drinken. Of dat het verhaal autobiografisch is, dan wel totaal verzonnen, blijft in het midden. Ik vermoed dat het een kern van waarheid bevat (champagne drinken), maar het overgrote merendeel is in romanvorm gegoten. Hoe dan ook onze Amélie ontmoet een nogal jongensachtige mooie dame Petronilla Fonta, die uitstekend past voor wat ze voor ogen had: een drinkezuster, die dan ook nog blijkt te kunnen schrijven. Amélie spoort haar dan ook aan om haar eerste roman uit te brengen. Naarmate het verhaal vordert wordt Petronilla meer bekend, maar ook alsmaar meer bizar. Tot voor de allerlaatste bladzijden blijft het een gezellig verhaaltje, een feest van vrolijke dronkenschap en gekke avonturen. Een Amélie Nothomb niet in haar gewone gedoe? Een recht en toe roman, zonder rare plotwendingen. Waar zit de excentrieke vertelster van weleer? Het zal wel in haar genen zitten, want op de laatste pagina's trekt ze alle registers open en eindigt deze story totaal onverwacht en bijzonder bizar.

Een intelligente vakantieroman, laagdrempelig (168 blz) om de stijl van de schrijfster te leren kennen en zoals alle boeken van Nothomb: spijt dat het gedaan is.

Hidden Figures

Hidden Figures

Margot Lee Shetterly

WO II eiste van iedereen inspanningen. Zo kwam het dat, ondanks de segregatie wetten en het vrouwonvriendelijk beleid in de US, goed opgeleide, zwarte vrouwen toch hun weg konden vinden naar de hoogste wetenschappelijke instellingen.

Het waargebeurde verhaal gaat over een aantal zwarte vrouwen, die ondanks hun hoge intelligentie en uitstekende opleiding, enkel en alleen maar les mogen geven in middelbare, zwarte scholen. De oorlog brengt daar verandering in. Vooral de luchtvaart heeft nood aan wis- en natuurkundigen. Een wetenschappelijke omgeving, ver van het publiek kan iets makkelijker blanken en zwarten laten samenwerken. Toch blijft ook hier de apartheid bestaan. De 'computers', zoals de vrouwen worden genoemd, werken keihard en accuraat, maar mogen niet aan dezelfde tafel eten, niet naar hetzelfde toilet gaan als de witten, mogen niet aanwezig zijn bij overleg en meetings,.... Zelfs al zijn ze slimmer dan hun mannelijke collega's, hebben die nog altijd het laatste woord.
Na de oorlog is het voor de menselijke computers bang afwachten of zij terug moeten naar hun oude leven, of mogen blijven werken aan meer en grotere uitdagingen. De Koude Oorlog en de Race naar de ruimte biedt hen de mogelijkheid om belangrijke bijdragen te leveren tot het succes van o.a. de eerste Amerikaan in de ruimte (ik vertrek alleen maar als 'het meisje' dezelfde cijfers uitkomt als de computer, dixit John Glenn) en de mannen op de maan.
Maar het spreekt ook voor zich, dat deze vrouwen, op hun manier, bijgedragen hebben tot de betere burgerrechten van de Afro-Amerikanen.

Een interessant en weinig bekend gegeven. Segregatie en de soms ronduit belachelijke en pijnlijke gevolgen daarvan, spelen een zeer prominente rol in het boek.
Toch is dit boek voor mij een gemiste kans. De schrijfster is duidelijk niet gewoon romans te schrijven en houdt alles redelijk sec en weidt vaak uit over weinig ter zake doende details. Bovendien is ze zeer idolaat wat de zwarte vrouwen betreft. Ze zijn ZO slim, zedig, gelovig, sociaal, doen aan liefdadigheid, laten alle tegenslagen gelaten over zich heen gaan. Kortom, ze maken geen fouten, zijn nooit opstandig of slechtgezind, bijna bovenmenselijk.

Goed zonder meer.

Witte oleander

Witte oleander

auteur: Janet Fitch

Zweeds, bloedmooi, extravagant, onafhankelijk, artistiek, gesofisticeerd,...:
Ingrid Magnussen is het allemaal, maar
Ingrid Magnussen heeft een moord gepleegd. (met witte oleander)

Astrid Magnussen is haar dochter, 12 jaar oud als ze ziet hoe haar aanbeden moeder de moord beraamt en koelbloedig uitvoert en als ze aan haar lot wordt overgelaten als haar moeder tot levenslang veroordeeld wordt.
Astrid verhuist van het ene pleeggezin naar de volgende instelling, krijgt te maken met de 'vriendjes' van de pleegmoeders, met drugs, met uitbuiting, wordt beschoten,...
Ondertussen worstelt ze met de het gegeven dat haar moeder een moord heeft begaan en dat zij zelf hier van wist. Ze leert in te zien dat haar moeder een manipulatrice is en van binnen niet zo mooi als aan de buitenkant.
Astrid probeert te overleven zo goed als het gaat, maar wordt hard en meedogenloos, al wil ze eigenlijk alleen maar liefde en genegenheid. Ze is bang dat ze zal worden zoals haar moeder.

Ingrid blijft ook in de gevangenis manipuleren, waardoor haar dochter lange tijd weg blijft. Uiteindelijk, als Astrid volwassen is, kan ze haar moeder nog een keertje terug zien. Ingrid leert dat haar dochter voor haar het allerbelangrijkste is, en al blijft de breuk, Astrid dat ze haar moeder altijd in zich zal dragen.

Een boeiend boek, goed geschreven. Stemt tot nadenken.

Montana

Montana

auteur: Smith Henderson

Kortweg: You are born shit, you are shit and you'll die shit.

Pete Snow is een gezinsambtenaar in Montana, een ruige staat in de US. Mensen zijn er even ruig, vrijgevochten, willen geen inmenging van de overheid, zijn hard en rauw. Pete krijgt te maken met ontspoorde gezinnen, meth-verslaafden, religieuze fanatici,... Zelf heeft hij zo ook zijn eigen problemen: zijn vrouw en dochter zijn bij hem weg, hij is getroubleerd met zijn vader, zijn broer is voortvluchtig, zijn dochter verdwijnt spoorloos,...

Op een dag komt Pete in contact met een verwilderde jongen. Bezorgd als hij is, gaat Pete op zoek naar diens familie en komt zo in contact met vader Jeremiah Pearl, een ultra rechtse fanatiekeling die gelooft dat de FBI naar hem op zoek is, dat het einde der tijden nabij zijn en dat iedereen hem wil nekken. Langzaam maar zeker wint Pete een beetje het vertrouwen van de man, vooral omdat hij wil weten waar de vrouw en andere kinderen van Pearl zijn en of ze wel ok zijn daar in de bergen.


Een stukje uit een recensie van NRC:
Montana bestaat uit halve zinnen, flarden van gedachten, soms in de tegenwoordige tijd en soms in de verleden tijd. Het is verleidelijk deze rauwe, directe aanpak met het werk van Cormac McCarthy te vergelijken, maar Smith Henderson gaat nog een stap verder: hij maakt werkwoorden van zelfstandig naamwoorden, zoals van Wyoming, dat de betekenis van doelloos reizen aanneemt: Pete’s dochter Rachel wyomt door Montana en Washington, op zoek naar een nieuw leven voor zichzelf.

Het boek wyomt zelf ook. Bijna vijfhonderd pagina’s lang onthoudt Henderson de lezer geen enkel detail van het harde leven in Montana, van ‘pas gezelfmoorde vaders en hun brokstukken’ (een typische Henderson-zin) tot een moeder die haar bleke gezicht opmaakt met blauwe oogschaduw en rode lippenstift ‘als een namaaksel van de Amerikaanse vlag, een soort kritiek op haar land, wat ze in zekere zin ook was.’ Wie wordt er vrolijk van zoveel ellende?

Toch lees je door. Want wat het verhaal zo aangrijpend maakt, is hoe het contrast tussen Pete en de mensen die hij probeert te helpen, gaandeweg vervaagt. En dat is de Amerikaanse symboliek die in dit boek schuilt. Waar ligt de grens tussen individuele vrijheid en verantwoordelijkheid voor een ander, tussen het gezin en de maatschappij? En kun je jezelf redden door anderen te redden? Henderson schrijft dat ‘het hele leven gezien kan worden als maatschappelijk werk.’ De taak van de lezer is niet anderen te veroordelen, maar medeleven te tonen.

Ik heb dit boek, ondanks alle ellende graag gelezen. Mooi geschreven en er gloort toch ook wel hoop tussen de regels door.