Auteur Louis Paul Boon
Een dubbel roman of twee dezelfde verhalen maar anders vertelt (met andere namen maar dezelfde personages.) Naar Boons eigen zeggen heeft hij ‘Het nieuwe onkruid’ herschreven omdat hij bij de eerste versie niet vrijuit kon schrijven wegens zijn job bij de krant.
Het verhaal gaat over zijn ontmoeting met een jong meisje, zijn treinvriendinnetje, waarop hij verliefd wordt als ouderwordende man/schrijver. Maar ook hoe hij in de wereld van de jeugd terechtkomt van de ’60-er jaren. Een wereld die overloopt van alcohol- en drugsmisbruik en seksuele losbandigheid. Daar waar het er in ‘Het nieuwe onkruid’ het er nog “fatsoenlijk” aan toe gaat, laat hij in ‘Als het onkruid bloeit’ alle remmen en de fantasie los. Behoorlijk pikant soms, maar altijd met het Boons eigen grappige ondertoontje, te meer omdat het verhaal vertelt wordt als “authentieke getuigenis”. Niets is minder waar natuurlijk. Uiteraard zullen er wel autobiografische stukken inzitten, maar het wordt vlug duidelijk dat het merendeel uit de fantasie van de schrijver komt. Het verhaal is toch goed geschreven want je hebt de neiging om te blijven lezen, hoewel er eigenlijk nauwelijks wat gebeurd. (gelezen 04.2008)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten