Ik ben gewoon ANNders

Auteur: Manu Adriaens

 Deze biografie is een flauw afdrukje van het vorig besproken boek van de zelfde auteur, met hetzelfde onderwerp: Ann Christy. Of beter, dit boek is eerst verschenen (rond 1984/85) afgaande op de nummering door de bibliotheek. Waar “Want de roos overleeft” (zie december 2011) nog enigszins te pramen viel, alhoewel, is dit boekje een regelrechte ramp. In vijfentwintig interviews, waaronder een met Ann Christy zelf toen ze nog leefde, probeert Adriaens het leven van de zangeres te schilderen.
De enige waarde van dit werkje zijn de mooie zwart/wit foto’s van meesterfotograaf Jan De Winter (huisfotograaf van Christy).
Maar zoals gezegd, Adriaens schrijft dit op zulke amateuristische manier dat het zelfs in een clubblaadje van de plaatselijke fanfare zou geweigerd worden. In zijn inleiding schrijft hij: “Wie dit boekje als vorm van lijkenpikkerij ziet, heeft er niets van begrepen” (het boekje kwam uit net na het overlijden van Ann Christy). Het heeft er alle schijn van dat zijn schrijfsel regelrechte onvervalste lijkenpikkerij, pur sang, is. Indien de man echter echt eerlijk is in zijn betoog, wat twijfelachtig is dat het een ode is geworden aan de ‘grootste zangeres’ die Vlaanderen heeft gehad, kunnen we alleen maar besluiten dat Adriaens de meest belabberde schrijver is die Vlaanderen ooit heeft voortgebracht. Opstellen in het lager onderwijs zijn beter geformuleerd dan wat de man op papier durft zetten. Ik denk dat Adriaens er zelf niets van begrepen heeft