Auteur: Mario Vargas Llosa
“Lof van de stiefmoeder” is een speelse roman over de lichtheid en de afgronden van de begeerte. Don Rigoberto is hertrouwd met de wulpse dona Lucretia. Zijn zoontje Alfonso, een cherubijntje met duivelse gedachten, houdt zielsveel van zijn stiefmoeder. Zoveel zelfs dat zijn gloed haar toch al gemakkelijk ontbrandbare zinnelijkheid doet oplaaien tot een onblusbaar vuur. Dit boek is zeer goed geschreven met enkele onnavolgbare sensueel/erotische passages, nochtans was ik er toch niet zo weg van. Llosa’s latere werk (het ongrijpbare meisje) is oneindig veel beter. Vooral de ‘tussenhoofdstukken’, waar er uitgeweid wordt over een bepaald kunstwerk (wel in de context van het verhaal), of het bezoek van de heilige geest aan Maria, breken de samenhorigheid of de spanningsboog. Dat is nu net wat je als schrijver niet mag doen. Waarom Llosa dit nu net wel doet, is me een raadsel. Experiment ? Overmoed ? Sommige recensenten spreken van een nieuw genre. In mijn ogen dan toch een mislukt genre. Llosa kan schrijven, zeker weten en literatuur is dit zeker wel. Maar boeien doet deze roman niet echt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten