Vadermoord - (‘Tuer le père')

Auteur: Amèlie Nothomb
Hoewel Amélie Nothomb al schitterende verhalen heeft geschreven,eindigt haar laatste roman ‘Vadermoord’ (2011-2012) nogal warrig. De jonge tiener Joe Whip is een getalenteerde goochelaar. In het broeierige Nevada ontmoet hij de gevestigde illusionist Norman Terence, die de knaap onder zijn hoede neemt. Alles gaat goed tot Joe verliefd wordt op Normans vriendin, de sensuele vuurdanseres Christina. Als Joe inziet dat hij Christine niet tot de zijne kan maken, blijft er alleen nog maar de vernietiging van zijn geestelijke vader (Norman) over. Elk jaar een roman proberen af te leveren is een mooi voornemen . 
[ Waarom dan toch altijd dat gevoel van teleurstelling als je het boek(je) dichtklapt? Misschien is dat eigen aan schrijvers die geen woord te veel gebruiken, die zich nooit helemaal blootgeven. Misschien is Nothomb meer een illusioniste dan een romancière en is haar minimalisme noodzakelijk om de goesting te bewaren. Die van haar en die van ons. Dat maakt van haar nog geen tricheuse. ‘Een goochelaar houdt van zijn publiek en respecteert het. Een valsspeler kijkt neer op de persoon die hij plukt', klinkt het in Vadermoord. Amélie pokert elk jaar een rondje, en wij – wij willen spelen. In alle eerlijkheid.]  
(commentaar deels overgenomen van ‘Knack’)

Een vorm van leven (‘Une forme de vie')

Auteur: Amélie Nothomb             

                           

De Belgische (Franstalige schrijfster) Amélie Nothomb komt nog nogal eens bijzonder origineel uit de hoek, zoals we dat intussen al stilaan van haar gewoon zijn. In deze roman ontvangt de schrijfster, zoals elke bekendheid, mails en brieven van fans. Eén brief is op zich bijzonder. Deze werd opgestuurd door een Amerikaanse soldaat die in Irak vecht. Hij vertelt daarin over zijn leven en zijn besluit om zich moddervet te eten als protest tegen deze oorlog. Nothomb die slechts met mondjesmaat antwoordt op zulke bizarre schrijfsels van lezers, besluit om nu wel een correspondentie op te zetten uit medelijden met de soldaat. En dan neemt het verhaal een hoogst onwaarschijnlijke wending, zoals meestal bij deze schrijfster. Het plot verder vertellen zou het verrassingseffect wegnemen. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat ook deze roman een hoog autobiografisch gehalte heeft. ‘Exuberante en bizarre verbeeldingskracht’, schrijft De Morgen in zijn commentaar.

Wie voor ’t eerst een boek leest van Amélie Nothomb, zal dit waarschijnlijk een goede roman vinden, haar andere verhalen (zie bespreking elders) zijn zo niet, nog beter

De duivelsformule

         Auteur : Carina Rydberg                                                     

In deze (quasi?) autobiografische roman gaat over een jonge Zweedse dame, Carina Rydberg dus, die probeert de wereld naar haar hand te zetten doormiddel van bezweringen, zonder dat het echt een occult boek is geworden. Heel de roman kabbelt haar leven aan je voorbij, zonder echte hoogtepunten of echte dalen. Wie van diepzeeduiken houdt, moet zeker dit boek lezen. Zeker een derde van het verhaal brengt ze op de Maladiven onder water door. Wat op zich boeiende lectuur inhoudt, zeker als je zelf al eens gedoken hebt. Het onderwaterleven en de duikprocedures zijn goed beschreven en haar latente verliefdheid op een Spaanse instructeur is prachtig in beeld gebracht, maar verder gebeurt er weinig. Middelmaat.

Een vrouw op de drakentroon

Auteur:   Mayli Wen                                       

 
Deze fictie roman is gebaseerd op de ware gebeurde feiten tijdens het regentschap van Keizerin Tzu Hsi in het China ten tijde van de Qing dynastie (19^e eeuw). Wanneer het mooie jonge meisje Yeherana uit de verarmde burgerij toetreedt als concubine van de keizerlijke harem baart zij als enige een opvolger voor het uitgestrekte rijk, ondanks de Keizer getrouwd is met Tzu An. De Keizer sterft jong en het kind van Yeherana is amper enkele jaren oud. Zodoende beslist de Opperraad om de twee jeugdige dames tot Keizerin-moeder (Tzu Hsi) en Keizerin-weduwe (Tzu An) naar voor te schuiven tot het jongetje de volwassen leeftijd  heeft bereikt. Om hier heel het verdere plot uit de doeken te doen is misschien wat te omslachtig. We volgen beide Keizerinnen in een tijd van hofintriges, samenzweringen en opstanden. Na een korte ziekte (historisch waarschijnlijk griep) overlijdt Tzu An en wederom wordt Tzu Hsi gevraagd het regentschap op zich te nemen, te meer de nieuwe Keizer ook op zijn beurt al overleden is. Tzu Hsi zet een neefje van haar op de troon maar dit jongetje blijkt ook van zwakke gezondheid en psychologisch zo onder de knoet van de Keizerin-moeder dat de Keizerin eigenlijk het land regeert (tot op hoge leeftijd). Het magistrale verhaal leest vlotjes weg en de debuterende Wen blijft trouw aan de historische context. Als je historische feiten erop naleest valt het op dat de namen in het boek verschillen. In een nawoord verklaart Wen hoe dat komt. Voor het spellen van de Chinese namen heeft ze gebruik gemaakt van de Wade-Giles transliteratie in plaats van het Pinyin-systeem. Tzu Hsi in het Pinyin is bijvoorbeeld Cixi en zo vind je het ook in de geschiedenisboeken. Een hele kluif deze roman, die een goed inzicht geeft in het China van voor Mao. Een echte aanrader

Gods filosofen

James Hamman

Hoe in de Middeleeuwen de basis werd gelegd voor de moderne wetenschap.

Wij hebben altijd geleerd dat de Middeleeuwen een duistere en donkere periode was, maar volgens James Hamman is dit totaal fout en daar probeert hij ons in dit boek van te overtuigen.
Men was toen niet zo onbeschaafd en onwetend als wij nu wel denken, al wil hij zeker niet beweren dat het geen moeilijke periode was om in te leven.
Er werden wel degelijk ontdekkingen gedaan in de Middeleeuwen, de wetenschap stond niet stil en wetenschappers werden ook niet tegengewerkt. Dit wil niet zeggen dat de kerk geen problemen had met een aantal stellingen, maar die niet in die mate dat zij echt blokkerend werkte. Meestal werd er naar een compromis gezocht en niemand werd op de brandstapel gezet vanwege zijn wetenschappelijke overtuigingen.
De Aarde was niet plat in de Middeleeuwen en het getal nul was nooit verboden of onmogelijk voor de kerk, om maar een paar voorbeelden te noemen.
De filosofen en natuurfilosofen (wiskunde, fysica en chemie bestonden nog niet als dusdanig) legden, met dank aan de katholieke universiteiten, echt wel de belangrijke basis voor de wetenschappers van de zestiende eeuw.
Ons beeld van de donkere Middeleeuwen hebben we aan de protestanten en vooral de humanisten te danken, volgens de auteur. De protestanten hadden er baat bij om de katholieke instellingen als niet belangrijk en dom te doen lijken. De humanisten zweerden dan weer bij alles wat de Grieken en Romeinen hadden nagelaten en gingen compleet voorbij aan de inzichten en ontdekkingen van de Middeleeuwers. Zo werd er weer gesteund op de inzichten van Aristoteles en Plato, waarvan men ondertussen al had bewezen dat ze vaak achterhaald waren.

Een heel boeiend en interessant boek als je geïnteresseerd bent in wetenschapsgeschiedenis en -filosofie. Heel uitgebreid en zeer overtuigend brengt James Hamman zijn stelling. Het geeft een heel ander beeld van die periode waarvan we eigenlijk niet zoveel weten en geeft soms verrassende weetjes.